Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό». Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν. Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις». Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο. Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους. Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Thursday, June 02, 2011
Friday, March 12, 2010
Μαυρομιχάλη & Βουλγαροκτόνου γωνία...
Μαυρομιχάλη & Βουλγαροκτόνου γωνία. Αρχές 1900…Ένα μικρό μανάβικο, στο βάθος καρβουνιάρικο και κάπου ανάμεσα ένα μικρό μπακάλικο που σερβίρει και κανένα κρασάκι που και που…
Τα χρόνια περνούν και γύρω στο ’27- θυμούνται οι παλιότεροι- ο κυρ Ανδρέας φτιάχνει ένα μικρό ταβερνάκι και του δίνει το όνομα «Η ΑΝΔΡΟΣ», Ανδριώτης καθώς ήταν. Κρασάκι & κουβεντούλα για τους γείτονες της Νεάπολης…
Κάπου στο ’37, το μαγαζί το παίρνει ο Ζαρλάς και του δίνει το όνομα «Η ΛΕΥΚΑ», χάρις σένα δέντρο που βρισκόταν έξω από την πόρτα. Ταβέρνα η ΛΕΥΚΑ λοιπόν, ένα όνομα που έμεινε μέχρι & σήμερα…Η αυλή με την κληματαριά, τα βαρέλια με το κρασί και οι παρέες με τα γέλια και τις φωνές… Φοιτητές, καλλιτέχνες και κάθε λογής άνθρωποι σε καιρούς άλλοτε χαρούμενους και άλλοτε δύσκολους…
Από τη δεκαετία του ’70 κι έπειτα την ταβέρνα παίρνει ο κυρ Βασίλης… Η κληματαριά και τα βαρέλια παραμένουν…Οι παρέες δεν φεύγουν ποτέ… Ίσως εναλλάσσονται καθώς περνούν τα χρόνια…
Και είναι τόσο περίεργο μαζί και ωραίο…Οι παππούδες μας εδώ, οι γονείς μας και οι φίλοι τους εδώ σαν παιδιά , φοιτητές…Κι εμείς οι νέοι να’ μαστε πάλι εδώ . Κάτω από την ίδια κληματαριά, δίπλα από τα ίδια βαρέλια, ανάμεσα στους ίδιους τοίχους… Εδώ και οι παρέες, οι φίλοι, με τα γέλια, τους έρωτες, τη θλίψη, τη χαρά…
Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι την ταβέρνα στο πέρασμα του χρόνου…
Τα ανοίγω και διαπιστώνω πως η ομορφιά, η ζεστασιά, η απλότητα και τα σημάδια μιας εποχής που πέρασε είναι ακόμη εδώ…
Για να φιλοξενήσουν παρέες & παρέες, γενιές & γενιές….
Πρίν από κάποια χρόνια έγραψα το παραπάνω κείμενο προσπαθώντας σε λίγες γραμμές να συμπυκνώσω την ιστορία αυτής της μικρής ταβέρνας στο κέντρο της Αθήνας που για μένα είναι ένα κομμάτι της οικογένειας μου...Και όπως διαπίστωσα στην πορεία έχει αποτελέσει κομμάτι στις ζωές και άλλων...Και μαζί με αυτή την ταβέρνα το πρόσωπο ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου...Του παππού μου...
Και ξέρεις....Είναι πολύ περίεργο να βλέπεις έναν δικό σου άνθρωπο, που σημαίνει τόσα πολλά για σένα, που έχει μεγάλο μερίδιο στο χαρακτήρα που διαμόρφωσες και σε αυτό που έγινες τελικά, να υπάρχει στις αναμνήσεις τόσων ανθρώπων...Ανθρώπων που ποτέ σου δεν ήξερες, που γνωρίζεις τυχαία στη καθημερινότητά σου...
Αυτός ο τόσο δικός σου άνθρωπος, που για σένα είναι κάτι το καθημερινό, που υπάρχει στις περισσότερες αναμνήσεις και εικόνες σου ως παιδί και που είναι ένα κομμάτι της ίδιας σου της ύπαρξης να έχει αφήσει το στίγμα του στις ζωές άλλων ανθρώπων...Να είναι η ανάμνηση της νιότης τους, ένα σημείο αναφοράς του παρελθόντος τους...
Αυτό είναι για μένα ο παππούς μου...Ο κυρ-Βασίλης αυτής της μικρής αλλά ανθεκτικής στο χρόνο ταβέρνας στη Μαυρομιχάλη....
Αυτός ο δικός μου άνθρωπος φαίνεται ότι τελικά ανήκει και σε άλλους...Αποτελεί μέρος και των δικών τους αναμνήσεων...Και πραγματικά το λιγότερο που μπορώ να πώ είναι πως είμαι πολύ περήφανη γι'αυτό....
Εξάρχεια: Η γετονιά σύμβολο - Η συνοικία το όνειρο
Από το Epirusgate.blogspot.com
Γράφει ο Μήτσος Μητσάρας
Φίλε Κιτσάρα, ίσως και να έχεις δίκιο. Πρέπει να κόψω το ζάπινγκ στην ΤιΒι. Γιατί ναι μεν τις περισσότερες φορές, με κάνει να γελάω με τις καρικατούρες πολιτικούς & δημοσιογράφους, που παρελάζουν στα γυάλινα (τοπικά- κεντρικά)Μ.Μ.Ε.(μέσα μαζικής εξαπάτησης) αλλά μία στο τόσο, με κάνουν και να μελαγχολώ, να αναπολώ, ακόμα και να ακροβατώ επικίνδυνα. Αυτό έπαθα και τις τελευταίες μέρες, όταν έπεσα πάνω στην εκπομπή "Η μηχανή του Χρόνου" της ΝΕΤ, με αφιέρωμα στα Εξάρχεια.Χάθηκα στο χωροχρόνο των Εξαρχείων, ζαλίστηκα με τις γλυκόπικρες μυρωδιές-αναμνήσεις της Καλλιδρομίου, άρχισα να συνομιλώ και να παραμιλάω, με τους τοίχους της Βαλτετσίου και της Αραχώβης, γιατί πράγματι όπως πολύ εύστοχα είπε κάποιος στην εκπομπή "Τα Εξάρχεια μιλούσαν με τους τοίχους" και το χειρότερο είναι ότι τα τελευταία μερόνυχτα, η φιγούρα του Νικόλα του Άσιμου, στοιχειώνει την καθησυχασμένη μου καθημερινότητα. Ο Άσιμος των Εξαρχείων, ο στιχουργός, ο τραγουδοποιός, ο φιλόσοφος, ο φευγάτος, ο αλλαφροϊσκιωτος, που πότε μας έκανε να γελάμε, πότε μας προβλημάτιζε, πολλές φορές πυροδοτούσε τις συζητήσεις μας και ίσως κάποιες φορές και να μας φόβιζε. Όχι βέβαια με την παρουσία του, αλλά με την αλήθεια που διακρίναμε πίσω από τα αλλοπαρμένα λόγια του. Ένα αερικό που ψυχανεμίζονταν την αηδία αυτού του κόσμου και τελικά πέθανε, όπως πέθανε, μάλλον από αηδία.Το φάντασμα των Εξαρχείων είπαν για το Άσιμο, ο Πρίγκηπας των Εξαρχείων είπαν για τον Σιδηρόπουλο, κάπου έχω διαβάσει για το Μαγιακόφσκι της Πλατείας των Εξαρχείων, πως είπαν για την Κατερίνα Γώγου. Εγώ θα πω, χρησιμοποιώντας τους στίχους του Καρυωτάκη ότι "Σύμβολα εμείνανε καιρών, που απάνω μας βαραίνουν, άλυτοι γρίφοι που μιλούν, μονάχα στον εαυτό τους".
Τα Εξάρχεια και τα σύμβολά τους λοιπόν, η γειτονιά των ασυμβίβαστων, αλλά και των δικών μας νεανικών χρόνων. Η γειτονιά των ιδεολογικών συγκρούσεων, των πνευματικών αναζητήσεων, των προσωπικών μας νεανικών φαντασιώσεων, της ελεύθερης διακίνησης των απόψεων, των ζυμώσεων, του έρωτα και της επανάστασης. Όλα μαζί και όλοι μαζί εκεί, σ΄ ένα πολύχρωμο καναβάτσο. Οι Κνίτες, οι ορθόδοξοι μαρξιστές, οι Ρηγάδες, οι τροτσκιστές, οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι ........, οι........ακόμα κι αυτοί οι πρώιμοι Πασπίτες Σοσιαλιστές. Αυτοί που στα τέλη της δεκαετίας του 70 και μέχρι αρχές του 80, έψαχναν ακόμα για τον τρίτο δρόμο προς το σοσιαλισμό που τους έταξε ο Ανδρέας και που είχαν ακόμα "κούτελο" να αναμετρώνται "τρία κλικ αριστερά". Και ξαφνικά η σιωπή, το δέος, όταν αθόρυβα και διακριτικά, βάραινε πάνω μας η εμβληματική φιγούρα του Λεωνίδα Κύρκου.Όλοι μαζί λοιπόν, μπορούσαν να συνυπάρχουν, σ΄αυτό το περιβόλι των Εξαρχείων και οι Ροκάδες και οι ρεμπέτες. Ο Γκολές, ο Στέλιος Βαμβακάρης και κάτω απ΄το Λυκαβητό, ο γνωστός σήμερα Μπάμπης Τσέρτος, που κάποιοι σταθήκαμε τυχεροί και "φίλο στο φίλο", "σπίτι σε σπίτι", τον ακούσαμε χωρίς μικρόφωνα, σ΄εκείνα τα αξέχαστα γλέντια, που στήνονταν στο "πιτς-φυτίλι".Χωρίς συνεννόηση, χωρίς ραντεβού (ούτε σταθερό δεν μας χρειαζόταν τότε, πόσο μάλλον το κινητό τηλέφωνο). Δεν χρειαζόταν, πεταγόσουν για τσιγάρα, για κάποιες σημειώσεις, κι ούτε ήξερες που θα ξημερωθείς, με χορό και τραγούδι, με μια κιθάρα, 10-20 άτομα, σε μιά κουτσουλιά δωμάτιο, με μόνη διακόσμηση βέβαια, την αφίσα του Τσε.Θεέ μου, η μηχανή του χρόνου, αρνείται να με γυρίσει στο σήμερα. Περπατάω στο δρόμο με τις μουριές, ονειρεύομαι κάτω από το στοιχειωμένο σπίτι του Λαπαθιώτη,(άραγε υπάρχει ακόμα;), μυρίζω αγιόκλημα και γιασεμί στο VOX, καρδιοχτυπώ- ερωτεύομαι στο λόφο του Στρέφη, πίνω καφέ στο Μουσείο, γελάω ξεγνοιαστά μ΄ ένα πιτόγυρο στο χέρι, απ΄ του Κάβουρα και τρικλίζοντας παλεύω να βγω απ΄την υπόγα του Καϊξή, να κατέβω τα ξύλινα σκαλιά του Ταξιμιού.
Φυσικά τα Εξάρχεια δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και το περιθώριο, ήταν και ναρκωτικά, απ΄ την αντίπερα όχθη. Σύμπαντα παράλληλα, που ευτυχώς για μας, δεν τέμνονταν ποτέ. Απλά αυτή η θρυλική πλατεία των Εξαρχείων, μας χώραγε όλους. Κι αυτούς και τους άλλους κι εμάς.Εμάς που ατέλειωτα βράδια, μας αφύπνιζε ο Μάρξ, μας συντρόφευε ο Μπρεχτ , μας μπέρδευε ο Νίτσε, ο Καστοριάδης, που ψάχναμε τη δική μας κοσμοθεωρία, Στην Ασκητική του Καζαντζάκη. Μέσα στην αυλή του κυρ- Βασίλη στη Μαυρομιχάλη, στο "Μοναστήρι", που με τα φοιτητικά κουπόνια, χορταίναμε και την βιολογική μας πείνα, τουλάχιστον τις 4-5 πρώτες μέρες του μήνα. Η άλλη πείνα της ψυχής, αχόρταγη πάντα. Και βέβαια ως μικροαστικά παιδιά πάντα και φοβισμένα χωριατόπουλα, ξεδιψούσαμε την επαναστατικότητά μας, παρακολουθώντας από μικρή απόσταση τα δρώμενα στις λογιών καταλήψεις, όπως αυτή τη θρυλική του Χημείου, περιμένοντας πότε θα ξεχαρμανιάσουν τα ΜΑΤ, κυνηγώντας κι εμάς τους απ΄έξω, έτσι για να παίξουμε κι εμείς για λίγο το " κλέφτες κι αστυνόμοι". Και μέσα σ΄ όλα αυτά ασθμαίνοντας τρέχαμε να προλάβουμε και το Διοικητικό του Πάκη (από τότε μεγάλο "αγγούρι" ο τύπος ) στη Σόλωνος, τη Γλωσσολογία του Μπαμπινιώτη στην Ιπποκράτους, τα υδρογόνα και τους άνθρακες στη Ναυαρίνου, τη μικρο & μακροοικονομία στην Α.Σ.Ο.Ε., τη Μηχανική στο Μετσόβειο .............
Λες και ήταν χθες. Και προς τα τέλη του 80 , οι δικαιολογίες(πτυχίο- ξένη γλώσσα- ψιλοδουλειές)εξαντλήθηκαν, ένας- ένας, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (τόπο του). Λες και ήταν χθες, που νανουριστήκαμε με το μύθο της γενιάς του Πολυτεχνείου, αποκοιμηθήκαμε μετά καλά και ξυπνήσαμε σήμερα, αν ξυπνήσαμε, χωρίς να καταλάβουμε πως πέρασε από πάνω μας η δεκαετία του 90, που μας πήγε εκσυγχρονιστικά, με το Σημίτη αρχηγό και καβαντζάραμε και το τέλος του 2000, με τον καταλληλότερο το δεξιό. Παρακολουθώντας τα κότερα, τις βίλες, τα σουξέ του Σάκη, τα πολυτελή Ι.Χ., τις πιστωτικές κάρτες, το βρώμικο χρήμα να αλλάζει χέρια (δεξιά- κεντρώα- αριστερά) κάτω απ΄το τραπέζι, πάνω απ΄το τραπέζι, πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, απροκάλυπτα, ξετσίπωτα.Κι ήρθε προχθές "η μηχανή του Χρόνου", να μου θυμίσει με τη γειτονιά των Εξαρχείων, να κάνω τον απολογισμό μου, και δικαστήριο με τον εαυτό μου. 'Εκανα συμβιβασμούς, προσωπικούς-επαγγελματικούς-κοινωνικούς, μικρούς-μεγάλους, αλλά ευτυχώς τα χέρια μου είναι καθαρά, ευτυχώς το ψωμί μου δεν το χρωστάω σε καμιά κατουρημένη ποδιά, και θέλω να πιστεύω ότι χάρη σ΄εκείνα τα χρόνια της νιότης στα Εξάρχεια, που ασυνείδητα μας διαμόρφωναν, μπορώ "να κρατώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο" κι " αν την ζωή μου δεν μπόρεσα να την κάνω όπως ήθελα, προσπάθησα όμως όσο μπορώ να μην την εξευτελίζω". -
Υστ. 1 - " Τα Εξάρχεια είναι παντού, είναι κίνημα λαού"
Υστ. 2- Αφιερωμένο στον Κιτσάρα, που απ΄ ότι καταλαβαίνω, είναι νεώτερης φουρνιάς, αλλά παλιάς καλής κοπής.
Υστ. 3- Αφιερωμένο στους παλιούς φίλους, που κάποιες φορές ένιωθα, ότι το σπίτι μου, τελεί υπό κατάληψη.
Δεν ξέρω ποιός είναι ο δημιουργός του παραπάνω κειμένου, τί ηλικία έχει ( σίγουρα φαίνεται να είναι της γενιάς του μπαμπά μου αν κρίνω από αυτά που γράφει )..Το μόνο σίγουρο είναι οτι διαβάζοντας το κείμενό του ένιωσα μέσα μου ένα συναίσθημα όμορφο και ζεστό, ίσως και μια περίεργη μελαγχολία, και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας...
Γράφει ο Μήτσος Μητσάρας
Φίλε Κιτσάρα, ίσως και να έχεις δίκιο. Πρέπει να κόψω το ζάπινγκ στην ΤιΒι. Γιατί ναι μεν τις περισσότερες φορές, με κάνει να γελάω με τις καρικατούρες πολιτικούς & δημοσιογράφους, που παρελάζουν στα γυάλινα (τοπικά- κεντρικά)Μ.Μ.Ε.(μέσα μαζικής εξαπάτησης) αλλά μία στο τόσο, με κάνουν και να μελαγχολώ, να αναπολώ, ακόμα και να ακροβατώ επικίνδυνα. Αυτό έπαθα και τις τελευταίες μέρες, όταν έπεσα πάνω στην εκπομπή "Η μηχανή του Χρόνου" της ΝΕΤ, με αφιέρωμα στα Εξάρχεια.Χάθηκα στο χωροχρόνο των Εξαρχείων, ζαλίστηκα με τις γλυκόπικρες μυρωδιές-αναμνήσεις της Καλλιδρομίου, άρχισα να συνομιλώ και να παραμιλάω, με τους τοίχους της Βαλτετσίου και της Αραχώβης, γιατί πράγματι όπως πολύ εύστοχα είπε κάποιος στην εκπομπή "Τα Εξάρχεια μιλούσαν με τους τοίχους" και το χειρότερο είναι ότι τα τελευταία μερόνυχτα, η φιγούρα του Νικόλα του Άσιμου, στοιχειώνει την καθησυχασμένη μου καθημερινότητα. Ο Άσιμος των Εξαρχείων, ο στιχουργός, ο τραγουδοποιός, ο φιλόσοφος, ο φευγάτος, ο αλλαφροϊσκιωτος, που πότε μας έκανε να γελάμε, πότε μας προβλημάτιζε, πολλές φορές πυροδοτούσε τις συζητήσεις μας και ίσως κάποιες φορές και να μας φόβιζε. Όχι βέβαια με την παρουσία του, αλλά με την αλήθεια που διακρίναμε πίσω από τα αλλοπαρμένα λόγια του. Ένα αερικό που ψυχανεμίζονταν την αηδία αυτού του κόσμου και τελικά πέθανε, όπως πέθανε, μάλλον από αηδία.Το φάντασμα των Εξαρχείων είπαν για το Άσιμο, ο Πρίγκηπας των Εξαρχείων είπαν για τον Σιδηρόπουλο, κάπου έχω διαβάσει για το Μαγιακόφσκι της Πλατείας των Εξαρχείων, πως είπαν για την Κατερίνα Γώγου. Εγώ θα πω, χρησιμοποιώντας τους στίχους του Καρυωτάκη ότι "Σύμβολα εμείνανε καιρών, που απάνω μας βαραίνουν, άλυτοι γρίφοι που μιλούν, μονάχα στον εαυτό τους".
Τα Εξάρχεια και τα σύμβολά τους λοιπόν, η γειτονιά των ασυμβίβαστων, αλλά και των δικών μας νεανικών χρόνων. Η γειτονιά των ιδεολογικών συγκρούσεων, των πνευματικών αναζητήσεων, των προσωπικών μας νεανικών φαντασιώσεων, της ελεύθερης διακίνησης των απόψεων, των ζυμώσεων, του έρωτα και της επανάστασης. Όλα μαζί και όλοι μαζί εκεί, σ΄ ένα πολύχρωμο καναβάτσο. Οι Κνίτες, οι ορθόδοξοι μαρξιστές, οι Ρηγάδες, οι τροτσκιστές, οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι ........, οι........ακόμα κι αυτοί οι πρώιμοι Πασπίτες Σοσιαλιστές. Αυτοί που στα τέλη της δεκαετίας του 70 και μέχρι αρχές του 80, έψαχναν ακόμα για τον τρίτο δρόμο προς το σοσιαλισμό που τους έταξε ο Ανδρέας και που είχαν ακόμα "κούτελο" να αναμετρώνται "τρία κλικ αριστερά". Και ξαφνικά η σιωπή, το δέος, όταν αθόρυβα και διακριτικά, βάραινε πάνω μας η εμβληματική φιγούρα του Λεωνίδα Κύρκου.Όλοι μαζί λοιπόν, μπορούσαν να συνυπάρχουν, σ΄αυτό το περιβόλι των Εξαρχείων και οι Ροκάδες και οι ρεμπέτες. Ο Γκολές, ο Στέλιος Βαμβακάρης και κάτω απ΄το Λυκαβητό, ο γνωστός σήμερα Μπάμπης Τσέρτος, που κάποιοι σταθήκαμε τυχεροί και "φίλο στο φίλο", "σπίτι σε σπίτι", τον ακούσαμε χωρίς μικρόφωνα, σ΄εκείνα τα αξέχαστα γλέντια, που στήνονταν στο "πιτς-φυτίλι".Χωρίς συνεννόηση, χωρίς ραντεβού (ούτε σταθερό δεν μας χρειαζόταν τότε, πόσο μάλλον το κινητό τηλέφωνο). Δεν χρειαζόταν, πεταγόσουν για τσιγάρα, για κάποιες σημειώσεις, κι ούτε ήξερες που θα ξημερωθείς, με χορό και τραγούδι, με μια κιθάρα, 10-20 άτομα, σε μιά κουτσουλιά δωμάτιο, με μόνη διακόσμηση βέβαια, την αφίσα του Τσε.Θεέ μου, η μηχανή του χρόνου, αρνείται να με γυρίσει στο σήμερα. Περπατάω στο δρόμο με τις μουριές, ονειρεύομαι κάτω από το στοιχειωμένο σπίτι του Λαπαθιώτη,(άραγε υπάρχει ακόμα;), μυρίζω αγιόκλημα και γιασεμί στο VOX, καρδιοχτυπώ- ερωτεύομαι στο λόφο του Στρέφη, πίνω καφέ στο Μουσείο, γελάω ξεγνοιαστά μ΄ ένα πιτόγυρο στο χέρι, απ΄ του Κάβουρα και τρικλίζοντας παλεύω να βγω απ΄την υπόγα του Καϊξή, να κατέβω τα ξύλινα σκαλιά του Ταξιμιού.
Φυσικά τα Εξάρχεια δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και το περιθώριο, ήταν και ναρκωτικά, απ΄ την αντίπερα όχθη. Σύμπαντα παράλληλα, που ευτυχώς για μας, δεν τέμνονταν ποτέ. Απλά αυτή η θρυλική πλατεία των Εξαρχείων, μας χώραγε όλους. Κι αυτούς και τους άλλους κι εμάς.Εμάς που ατέλειωτα βράδια, μας αφύπνιζε ο Μάρξ, μας συντρόφευε ο Μπρεχτ , μας μπέρδευε ο Νίτσε, ο Καστοριάδης, που ψάχναμε τη δική μας κοσμοθεωρία, Στην Ασκητική του Καζαντζάκη. Μέσα στην αυλή του κυρ- Βασίλη στη Μαυρομιχάλη, στο "Μοναστήρι", που με τα φοιτητικά κουπόνια, χορταίναμε και την βιολογική μας πείνα, τουλάχιστον τις 4-5 πρώτες μέρες του μήνα. Η άλλη πείνα της ψυχής, αχόρταγη πάντα. Και βέβαια ως μικροαστικά παιδιά πάντα και φοβισμένα χωριατόπουλα, ξεδιψούσαμε την επαναστατικότητά μας, παρακολουθώντας από μικρή απόσταση τα δρώμενα στις λογιών καταλήψεις, όπως αυτή τη θρυλική του Χημείου, περιμένοντας πότε θα ξεχαρμανιάσουν τα ΜΑΤ, κυνηγώντας κι εμάς τους απ΄έξω, έτσι για να παίξουμε κι εμείς για λίγο το " κλέφτες κι αστυνόμοι". Και μέσα σ΄ όλα αυτά ασθμαίνοντας τρέχαμε να προλάβουμε και το Διοικητικό του Πάκη (από τότε μεγάλο "αγγούρι" ο τύπος ) στη Σόλωνος, τη Γλωσσολογία του Μπαμπινιώτη στην Ιπποκράτους, τα υδρογόνα και τους άνθρακες στη Ναυαρίνου, τη μικρο & μακροοικονομία στην Α.Σ.Ο.Ε., τη Μηχανική στο Μετσόβειο .............
Λες και ήταν χθες. Και προς τα τέλη του 80 , οι δικαιολογίες(πτυχίο- ξένη γλώσσα- ψιλοδουλειές)εξαντλήθηκαν, ένας- ένας, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (τόπο του). Λες και ήταν χθες, που νανουριστήκαμε με το μύθο της γενιάς του Πολυτεχνείου, αποκοιμηθήκαμε μετά καλά και ξυπνήσαμε σήμερα, αν ξυπνήσαμε, χωρίς να καταλάβουμε πως πέρασε από πάνω μας η δεκαετία του 90, που μας πήγε εκσυγχρονιστικά, με το Σημίτη αρχηγό και καβαντζάραμε και το τέλος του 2000, με τον καταλληλότερο το δεξιό. Παρακολουθώντας τα κότερα, τις βίλες, τα σουξέ του Σάκη, τα πολυτελή Ι.Χ., τις πιστωτικές κάρτες, το βρώμικο χρήμα να αλλάζει χέρια (δεξιά- κεντρώα- αριστερά) κάτω απ΄το τραπέζι, πάνω απ΄το τραπέζι, πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, απροκάλυπτα, ξετσίπωτα.Κι ήρθε προχθές "η μηχανή του Χρόνου", να μου θυμίσει με τη γειτονιά των Εξαρχείων, να κάνω τον απολογισμό μου, και δικαστήριο με τον εαυτό μου. 'Εκανα συμβιβασμούς, προσωπικούς-επαγγελματικούς-κοινωνικούς, μικρούς-μεγάλους, αλλά ευτυχώς τα χέρια μου είναι καθαρά, ευτυχώς το ψωμί μου δεν το χρωστάω σε καμιά κατουρημένη ποδιά, και θέλω να πιστεύω ότι χάρη σ΄εκείνα τα χρόνια της νιότης στα Εξάρχεια, που ασυνείδητα μας διαμόρφωναν, μπορώ "να κρατώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο" κι " αν την ζωή μου δεν μπόρεσα να την κάνω όπως ήθελα, προσπάθησα όμως όσο μπορώ να μην την εξευτελίζω". -
Υστ. 1 - " Τα Εξάρχεια είναι παντού, είναι κίνημα λαού"
Υστ. 2- Αφιερωμένο στον Κιτσάρα, που απ΄ ότι καταλαβαίνω, είναι νεώτερης φουρνιάς, αλλά παλιάς καλής κοπής.
Υστ. 3- Αφιερωμένο στους παλιούς φίλους, που κάποιες φορές ένιωθα, ότι το σπίτι μου, τελεί υπό κατάληψη.
Δεν ξέρω ποιός είναι ο δημιουργός του παραπάνω κειμένου, τί ηλικία έχει ( σίγουρα φαίνεται να είναι της γενιάς του μπαμπά μου αν κρίνω από αυτά που γράφει )..Το μόνο σίγουρο είναι οτι διαβάζοντας το κείμενό του ένιωσα μέσα μου ένα συναίσθημα όμορφο και ζεστό, ίσως και μια περίεργη μελαγχολία, και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας...
Saturday, December 05, 2009
Remember remember the 6th of December....
Σίγουρα όλοι θυμόμαστε τί έγινε πριν από ένα χρόνο στις 6 Δεκέμβρη...
Ο καθένας πιθανώς για τους δικούς του λόγους...
Το τραγικό γεγονός όμως εκείνο τα βράδυ κανείς δεν το περίμενε...Όλοι αμέριμνοι στην καθημερινότητά μας δεν μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε το σημείο εκείνο στο οποίο θα έφτανε η αυθαιρεσία αυτού του κράτους...Ενός κράτους που χρόνια τώρα αφήνει συνειδητά τη νέα γενιά στο περιθώριο για να ικανοποιήσει τα "μεγαλεπίβολα"σχέδιά της...Τη νέα γενιά που είναι "βολεμένη"και αδιάφορη για τον κόσμο γύρω της, όπως κάποιοι νομίζουν...
Και όμως πέρυσι τέτοια εποχή αυτή η νέα γενιά τους έκανε όλους ξαφνικά να αναρωτιούνται (μπορεί για λίγες μέρες ίσως) τί έχουν κάνει στραβά...Τί ήταν αυτό που ξαφνικά οδήγησε χιλιάδες νέους σε μία πρωτόγνωρη για τα τελευταία χρόνια εκδήλωση θυμού και αγανάκτησης...
Και μετά πό λίγο καιρό....τίποτα...
όλοι επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους σαν αυτό που συνέβει να ήταν σκηνή από μια ταινία...
Και ξεχάσανε...Όπως συνήθως συμβαίνει...
Και τώρα πάλι που πλησιάζουν οι μέρες ξαναθυμήθηκαν...
Και ετοιμάζονται να αναλύσουν, να εξηγήσουν και να αναρωτηθούν...
Και μετά πάλι θα ξεχάσουν...
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν ξεχνούν...
Είναι αυτοί που καθημερινά βλέπουν τα όνειρά τους να "σκοτώνονται" εν ψυχρώ...τις αξίες τους να βρίσκουν αδιέξοδα...
Αυτοί που δίνουν κάθε μέρα μάχη για να επιβιώσουν μέσα σε μια κοινωνία που "κατασπαράζει" σαν αχόρταγο θηρίο τις ιδέες και τα θέλω τους...
Για όλους αυτούς η φλόγα που άναψε πέρυσι το Δεκέμβρη δεν έχει σβήσει ακόμα...
Για όλους αυτούς η αυριανή μέρα είναι μέρα μνήμης και σκέψης...
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και μεγάλα...
Τα γεγονότα μίλησαν από μόνα τους...
Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του...
Ας κάνει ο καθένας τη δική του εσωτερική κριτική και μετά τα ξαναλέμε...
Related posts:
Στους γονείς της "γενιάς των 700€"
Τίποτα δεν πάει χαμένο...
Ντροπή...
Ο καθένας πιθανώς για τους δικούς του λόγους...
Το τραγικό γεγονός όμως εκείνο τα βράδυ κανείς δεν το περίμενε...Όλοι αμέριμνοι στην καθημερινότητά μας δεν μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε το σημείο εκείνο στο οποίο θα έφτανε η αυθαιρεσία αυτού του κράτους...Ενός κράτους που χρόνια τώρα αφήνει συνειδητά τη νέα γενιά στο περιθώριο για να ικανοποιήσει τα "μεγαλεπίβολα"σχέδιά της...Τη νέα γενιά που είναι "βολεμένη"και αδιάφορη για τον κόσμο γύρω της, όπως κάποιοι νομίζουν...
Και όμως πέρυσι τέτοια εποχή αυτή η νέα γενιά τους έκανε όλους ξαφνικά να αναρωτιούνται (μπορεί για λίγες μέρες ίσως) τί έχουν κάνει στραβά...Τί ήταν αυτό που ξαφνικά οδήγησε χιλιάδες νέους σε μία πρωτόγνωρη για τα τελευταία χρόνια εκδήλωση θυμού και αγανάκτησης...
Και μετά πό λίγο καιρό....τίποτα...
όλοι επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους σαν αυτό που συνέβει να ήταν σκηνή από μια ταινία...
Και ξεχάσανε...Όπως συνήθως συμβαίνει...
Και τώρα πάλι που πλησιάζουν οι μέρες ξαναθυμήθηκαν...
Και ετοιμάζονται να αναλύσουν, να εξηγήσουν και να αναρωτηθούν...
Και μετά πάλι θα ξεχάσουν...
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν ξεχνούν...
Είναι αυτοί που καθημερινά βλέπουν τα όνειρά τους να "σκοτώνονται" εν ψυχρώ...τις αξίες τους να βρίσκουν αδιέξοδα...
Αυτοί που δίνουν κάθε μέρα μάχη για να επιβιώσουν μέσα σε μια κοινωνία που "κατασπαράζει" σαν αχόρταγο θηρίο τις ιδέες και τα θέλω τους...
Για όλους αυτούς η φλόγα που άναψε πέρυσι το Δεκέμβρη δεν έχει σβήσει ακόμα...
Για όλους αυτούς η αυριανή μέρα είναι μέρα μνήμης και σκέψης...
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και μεγάλα...
Τα γεγονότα μίλησαν από μόνα τους...
Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του...
Ας κάνει ο καθένας τη δική του εσωτερική κριτική και μετά τα ξαναλέμε...
Related posts:
Στους γονείς της "γενιάς των 700€"
Τίποτα δεν πάει χαμένο...
Ντροπή...
Friday, September 04, 2009
Sunday, August 23, 2009
Μία από τα ίδια...
Όσο πράσινο έμεινε μετά τις πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων στην Αθήνα κάποιοι βάλθηκαν να το αποτελειώσουν με μανία... Τί μπορούμε να πούμε; Η θλίψη για τη φύση που καταστρέφεται, για τα σπίτια που καίγονται μα πάνω απ όλα η οργή και η αγανάκτηση για την ασέβεια πρός το περιβάλλον και πρός τον άνθρωπο...
Σε μία πόλη σαν την Αθήνα με περίπου 3 τ.μ. να αντιστοιχούν σε κάθε κάτοικο (από τα χαμηλότερα ποσοστά σε ολόκληρη την Ευρώπη) κάποιοι έχουν βαλθεί να μας στερήσουν τελείως αυτή τη μικρή "πολυτέλεια"... Και εμείς κοιτάμε όλοι ανύμποροι να αντιδράσουμε...
Η μανία της φωτιάς και αυτών που άθελά μας αποφασίζουν για τη μοίρα της πόλης μας, μας ξεπερνά όλους...
Όπως φαίνεται μυαλό δεν βάζουμε...
Δεν με ενδιαφέρει ούτε η εικόνα της χώρας στην Ευρώπη και τον κόσμο, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια πίσω από τα γεγονότα...
Με ενδιαφέρει μόνο που σε λίγα χρόνια αυτή η όμορφη πόλη ( τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε όσους την αγαπάμε ) δεν θα μπορεί να είναι βιώσιμη...
Ντροπή μόνο! Τίποτα λιγότερο...
Σε μία πόλη σαν την Αθήνα με περίπου 3 τ.μ. να αντιστοιχούν σε κάθε κάτοικο (από τα χαμηλότερα ποσοστά σε ολόκληρη την Ευρώπη) κάποιοι έχουν βαλθεί να μας στερήσουν τελείως αυτή τη μικρή "πολυτέλεια"... Και εμείς κοιτάμε όλοι ανύμποροι να αντιδράσουμε...
Η μανία της φωτιάς και αυτών που άθελά μας αποφασίζουν για τη μοίρα της πόλης μας, μας ξεπερνά όλους...
Όπως φαίνεται μυαλό δεν βάζουμε...
Δεν με ενδιαφέρει ούτε η εικόνα της χώρας στην Ευρώπη και τον κόσμο, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια πίσω από τα γεγονότα...
Με ενδιαφέρει μόνο που σε λίγα χρόνια αυτή η όμορφη πόλη ( τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε όσους την αγαπάμε ) δεν θα μπορεί να είναι βιώσιμη...
Ντροπή μόνο! Τίποτα λιγότερο...
Tuesday, July 21, 2009
I m back!
Δeν μπορώ να καταλάβω τί ήταν αυτό που για τόσο καιρό δεν με άφηνε να κάνω log in στον λογαριασμό του blogger! Δεν ξέρω αν έχει τύχει σε κανέναν αλλά είναι πολύ εκνευριστικό!! Όπως και να έχει δεν ήταν στο...χέρι του τελικά! I m back και θα μείνω( σαν απειλή ακούγεται!! )
Saturday, March 14, 2009
Earth Hour 2009 ( Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ)
Στις 20:30 το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, πόλεις και χωριά σε ολόκληρο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης – στέλνοντας ένα δυνατό παγκόσμιο μήνυμα ότι όλοι μαζί μπορούμε να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
Κατά τη διάρκεια της Ώρας της Γης 2009, που ελπίζουμε πως θα είναι το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός στον κόσμο, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε περισσότερες από 1000 πόλεις θα σβήσουν τα φώτα τους, στέλνοντας ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009, ότι χρειαζόμαστε τη δέσμευσή τους για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, για το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο όφελος του πλανήτη.
Το πρώτο βήμα είναι τόσο εύκολο όσο το να σβήσετε ένα φως. Ενθαρρύνοντας ολόκληρες πόλεις να κάνουν το ίδιο απλό πράγμα, για μία μόνο ώρα, στέλνουμε ένα δυνατό μήνυμα στον κόσμο για την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και δείχνουμε ότι είναι δυνατόν ο κάθε ένας από εμάς να κάνει τη διαφορά.
Η Ώρα της Γης ξεκίνησε σε μία πόλη, σε μία χώρα το 2007, όταν περισσότερα από 2,2 εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις στο Σίδνεϋ έσβησαν τα φώτα τους γιαμία ώρα το Σάββατο 31 Μαρτίου 2007. Μόλις ένα χρόνο μετά, η Ώρα της Γης άγγιξε 370 πόλεις σε περισσότερες από 35 χώρες και η εκστρατεία εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα βιωσιμότητας.
Υπολογίζεται πως μεταξύ 50 και 100 εκατομμύρια άνθρωποι έσβησαν τα φώτα τους για την Ώρα της Γης το 2008. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate, το Κολοσσαίο, ο φωτεινός πίνακας της Coca Cola στην Πλατεία Times της Νέας Υόρκης, σκοτείνιασαν για μία ώρα. Η Ώρα της Γης 2009 θα αποτελέσει ένα μείζον κάλεσμα σε δράση, ώστε κάθε πολίτης, κυβέρνηση και επιχείρηση να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να παίξουν το δικό τους ρόλο στην εξασφάλιση ενός περιβαλλοντικά βιώσιμου μέλλοντος. Πασίγνωστα κτίρια και μνημεία σε όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αμερική και την Ωκεανία θα σκοτεινιάσουν.
Οι άνθρωποι θα βρεθούνε για να συζητήσουν και να σκεφτούν για το μέλλον του πλανήτη μας. Σίγουρα δεν θα σώσουμε εδώ και τώρα τον πλανήτη. Μια καλή ανάσα θα του δώσουμε. Ταυτόχρονα όμως θα δώσουμε και ένα ξεκάθαρο μήνυμα που θα φθάσει σε κάθε γωνιά και σε κάθε ηγέτη της γης: η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και επιβάλλει να ενωθούμε άμεσα όλοι σε μια κοινή δράση!
Ήδη, μέσα από το εκτεταμένο Διεθνές Δίκτυο του WWF, η Ώρα της Γης 2009 διοργανώνεται σε περισσότερες από 60 χώρες και ο αριθμός αυτός μεγαλώνει καθημερινά.
Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης. Φαντάσου τι μπορούμε να κάνουμε αν δράσουμε μαζί.
Έλα μαζί μας να γιορτάσουμε την Ώρα της Γης 2009!
Κατά τη διάρκεια της Ώρας της Γης 2009, που ελπίζουμε πως θα είναι το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός στον κόσμο, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε περισσότερες από 1000 πόλεις θα σβήσουν τα φώτα τους, στέλνοντας ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009, ότι χρειαζόμαστε τη δέσμευσή τους για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, για το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο όφελος του πλανήτη.
Το πρώτο βήμα είναι τόσο εύκολο όσο το να σβήσετε ένα φως. Ενθαρρύνοντας ολόκληρες πόλεις να κάνουν το ίδιο απλό πράγμα, για μία μόνο ώρα, στέλνουμε ένα δυνατό μήνυμα στον κόσμο για την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και δείχνουμε ότι είναι δυνατόν ο κάθε ένας από εμάς να κάνει τη διαφορά.
Η Ώρα της Γης ξεκίνησε σε μία πόλη, σε μία χώρα το 2007, όταν περισσότερα από 2,2 εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις στο Σίδνεϋ έσβησαν τα φώτα τους γιαμία ώρα το Σάββατο 31 Μαρτίου 2007. Μόλις ένα χρόνο μετά, η Ώρα της Γης άγγιξε 370 πόλεις σε περισσότερες από 35 χώρες και η εκστρατεία εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα βιωσιμότητας.
Υπολογίζεται πως μεταξύ 50 και 100 εκατομμύρια άνθρωποι έσβησαν τα φώτα τους για την Ώρα της Γης το 2008. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate, το Κολοσσαίο, ο φωτεινός πίνακας της Coca Cola στην Πλατεία Times της Νέας Υόρκης, σκοτείνιασαν για μία ώρα. Η Ώρα της Γης 2009 θα αποτελέσει ένα μείζον κάλεσμα σε δράση, ώστε κάθε πολίτης, κυβέρνηση και επιχείρηση να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να παίξουν το δικό τους ρόλο στην εξασφάλιση ενός περιβαλλοντικά βιώσιμου μέλλοντος. Πασίγνωστα κτίρια και μνημεία σε όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αμερική και την Ωκεανία θα σκοτεινιάσουν.
Οι άνθρωποι θα βρεθούνε για να συζητήσουν και να σκεφτούν για το μέλλον του πλανήτη μας. Σίγουρα δεν θα σώσουμε εδώ και τώρα τον πλανήτη. Μια καλή ανάσα θα του δώσουμε. Ταυτόχρονα όμως θα δώσουμε και ένα ξεκάθαρο μήνυμα που θα φθάσει σε κάθε γωνιά και σε κάθε ηγέτη της γης: η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και επιβάλλει να ενωθούμε άμεσα όλοι σε μια κοινή δράση!
Ήδη, μέσα από το εκτεταμένο Διεθνές Δίκτυο του WWF, η Ώρα της Γης 2009 διοργανώνεται σε περισσότερες από 60 χώρες και ο αριθμός αυτός μεγαλώνει καθημερινά.
Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης. Φαντάσου τι μπορούμε να κάνουμε αν δράσουμε μαζί.
Έλα μαζί μας να γιορτάσουμε την Ώρα της Γης 2009!
Friday, March 06, 2009
Μελίνα...
Μια εκφραστική και ανεπανάληπτη ηθοποιός και μια πολιτικός που αγάπησε αυτή τη χώρα όσο τίποτα άλλο...
Μια υπόσχεση της δεν κράτησε μόνο..."Ποτέ την Κυριακή..."...Ήταν Κυριακή 6 Μαρτίου του 1996 όταν "έφυγε" από κοντά μας...
Μια υπόσχεση της δεν κράτησε μόνο..."Ποτέ την Κυριακή..."...Ήταν Κυριακή 6 Μαρτίου του 1996 όταν "έφυγε" από κοντά μας...
Friday, February 20, 2009
Κι όμως είναι στην Αθήνα....
Αναπαράγω ένα email που μου ήρθε σήμερα το απόγευμα και ήθελα να το μοιραστώ γιατί μου έκανε πραγματικά εντύπωση.....
Είναι εικόνες που ορκίζεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκονται στα περίχωρα της Αθήνας. Κι όμως...τα περισσότερα είναι μέσα στην πόλη ή σε πολύ μικρή απόσταση από το κέντρο. Επίσης είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα που απορείς πώς δεν τα έχεις ποτέ προσέξει..
Είναι εικόνες που ορκίζεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκονται στα περίχωρα της Αθήνας. Κι όμως...τα περισσότερα είναι μέσα στην πόλη ή σε πολύ μικρή απόσταση από το κέντρο. Επίσης είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα που απορείς πώς δεν τα έχεις ποτέ προσέξει..
Γέφυρα Δουκίσσης Πλακεντίας
Βριλήσσια
Είναι η γέφυρα που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα για να μπορεί η δούκισσα της Πλακεντίας Σοφία Λεμπρέν να μεταβαίνει στην Πεντέλη και να επιβλέπει την ανέγερση του μεγάρου της. Ανηφορίζοντας τη Λ. Πεντέλης, κάνετε αριστερά στη οδό Δουκίσσης Πλακεντίας
Πύργος Βασιλίσσης
Ίλιον, πάρκο Αντώνη Τρίτση
Πυργοειδής έπαυλη, ημιγοτθικού ρυθμού που ανακατασκευάστηκε από την Αμαλία και προσφέρθηκε γενέθλιο δώρο στον Όθωνα. Είσοδος από τη Λ. Δημοκρατίας ή τη Λ. Φυλής
Λίμνη Μπελέτσι
Ιπποκράτειος Πολιτεία
Είναι μια μικρή λίμνη που προσφέρει ταπεινά όσα και οι μεγάλες. Μετά τη Βαρυμπόμπη και το Κατσιμίδι, φτάνετε στην Ιπποκράτειο Πολιτεία. Στρίβετε αριστερά στην οδό Κίρκης και η μικρή αυτή λίμνη θα απλωθεί μπροστά σας και θα σας αιφνιδιάσει.
Αγία Μαρίνα
Πάρνηθα
Νομίζεις πως είσαι στο Άγιο Όρος. Στη βόρεια πλευρά της Πάρνηθας, πίσω από το χωριό της Αυλώνας. Μέχρι την Αγία Τριάδα πηγαίνει αυτοκίνητο, μέχρι τον Προφήτη Ηλία αγροτικό σε χωματόδρομο και ως την Αγία Μαρίνα μόνο άνθρωπος. Όλα αυτά, αφού θα έχετε διασχίσει μια «μικρή Ιρλανδία», ένα πανέμορφο οροπέδιο στην αυλή της πόλης
Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή
Οδός Διδότου, Κολωνάκι
Σπουδαία προσφορά στον τόπο και στην ιστορία με τον ομορφότερο και μεγαλύτερο ιδιωτικό κήπο των Αθηνών. Επιτρέπεται η είσοδος ορισμένες μέρες και ώρες.
Καταρράκτης
Πεντέλη
Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Μπάνιο σε ποτάμι της Αττικής εν έτει 2008. Το ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι εκεί πηγαίνει αστικό λεωφορείο!
Χάος
Σούνιο (από Ανάβυσσο)
Υπάρχει και επισήμως στην Αθήνα! Ένα σπάνιο μνημείο της φύσης, η δολίνη Χάος. Ένα τεράστιο βύθισμα από κατάπτωση οροφής μεγάλου σπηλαίου που μοιάζει με των Διδύμων Αργολίδας. Χρησιμοποιείται για σεμινάρια από τους σπηλαιολόγους, με το ενδιαφέρον κάθετο κατέβασμα των 70μ.
Θολωτός μυκηναϊκός τάφος
Μενίδι, 5η στάση Κόκκινου Μύλου
Επιβλητικός σαν αυτών των Μυκηνών, χρονολογείται από το 15ο-14ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στην πλαγιά ενός τεχνητού λόφου που ανακάλυψαν οι Γερμανοί το 1879.
Κηφισός
Μενίδι
Ο πιο σημαντικός εν δυνάμει διάδρομος αέρα και δροσιάς για την Αθήνα, αν προστατευτεί και αναδειχθεί. Γεφύρι με το μονόγραμμα του Γεωργίου του Α', κάτω από την πολύβουη Λ. Καραμανλή! 
Βοτανικός Κήπος Αλεξάνδρου Διομήδους
Ιερά Οδός 401, Χαϊδάρι
Και όμως διαθέτουμε το μεγαλύτερο βοτανικό κήπο της ανατολικής Μεσογείου!
Saturday, December 13, 2008
Στους γονείς της "γενιάς των 700€"
Μας μεγαλώσατε σωστά....Μας μάθατε να αναγνωρίζουμε την αδικία και να την πολεμάμε....μας δώσατε αξίες και μας μάθατε να αγωνιζόμαστε για το δίκιο...το δικό μας και του συνανθρώπου μας...φροντίσατε να μη μας λείψει τίποτα από τα πολλά που σας έλειπαν εσάς όταν ήσασταν στην ηλικία μας...Στερηθήκατε πολλά για να μορφωθούμε και να γίνουμε άνθρωποι με παιδεία...Τα αναγνωρίζουμε όλα αυτά...Όπως αναγνωρίζουμε και τους αγώνες σας όταν ήσασταν εσείς 20 και 25 χρονών άσχετα αν εσείς μέσα στη δίνη της καθημερινότητας πολλές φορές ξεχνάτε....
Όμως μέχρι εκεί.
Αυτός ο αγώνας είναι ο δικός μας αγώνας.
Ο αγώνας μας ενάντια σε αυτό τον καλά "κουρδισμένο"(;) κόσμο που μας παραδίνετε...
Είναι ο αγώνας των παιδιών σας, της γενιάς των 700 €... Της γενιάς που μεγάλωσε χωρίς να της λείπει τίποτα...
Και όμως της λείπει κάτι πολύ σημαντικό...Η ελευθερία της επιλογής...Της επιλογής να ζεί όπως αυτή ορίζει...
Σταματήστε να προσπαθείτε να αναλύετε τα πάντα από τη δική σας οπτική γωνία...Δείτε μέσα από τα δικά μας μάτια...Ίσως τελικά να μην ζούμε στον κόσμο που ονειρευόσασταν να μας αφήσετε ως παρακαταθήκη...
Δεν έχετε πάντα δίκιο...Δεν είναι ο λόγος σας ενάντια στον δικό μας...Έχουμε κι εμείς μια άποψη που πρέπει να σεβαστείτε.
Ο κόσμος αλλάζει γρήγορα και οι εξελίξεις μας ξεπερνούν όλους....
Στη θέση του παιδιού που χάθηκε θα μπορούσε να είναι ένας από εμάς, τα παιδιά σας...
Βοηθήστε μας να αλλάξουμε τον κόσμο μας σε αυτό που εμείς ονειρευόμαστε...Σε αυτόν που κι εσείς μας βοηθήσατε να ονειρευόμαστε...
Το ξέρετε και ας αρνείστε πολλές φορές να το παραδεχθείτε...
Δεν μας αξίζει αυτή η σαπισμένη κοινωνία..Δεν μας αξίζει αυτή η αδικία...
Όμως μέχρι εκεί.
Αυτός ο αγώνας είναι ο δικός μας αγώνας.
Ο αγώνας μας ενάντια σε αυτό τον καλά "κουρδισμένο"(;) κόσμο που μας παραδίνετε...
Είναι ο αγώνας των παιδιών σας, της γενιάς των 700 €... Της γενιάς που μεγάλωσε χωρίς να της λείπει τίποτα...
Και όμως της λείπει κάτι πολύ σημαντικό...Η ελευθερία της επιλογής...Της επιλογής να ζεί όπως αυτή ορίζει...
Σταματήστε να προσπαθείτε να αναλύετε τα πάντα από τη δική σας οπτική γωνία...Δείτε μέσα από τα δικά μας μάτια...Ίσως τελικά να μην ζούμε στον κόσμο που ονειρευόσασταν να μας αφήσετε ως παρακαταθήκη...
Δεν έχετε πάντα δίκιο...Δεν είναι ο λόγος σας ενάντια στον δικό μας...Έχουμε κι εμείς μια άποψη που πρέπει να σεβαστείτε.
Ο κόσμος αλλάζει γρήγορα και οι εξελίξεις μας ξεπερνούν όλους....
Στη θέση του παιδιού που χάθηκε θα μπορούσε να είναι ένας από εμάς, τα παιδιά σας...
Βοηθήστε μας να αλλάξουμε τον κόσμο μας σε αυτό που εμείς ονειρευόμαστε...Σε αυτόν που κι εσείς μας βοηθήσατε να ονειρευόμαστε...
Το ξέρετε και ας αρνείστε πολλές φορές να το παραδεχθείτε...
Δεν μας αξίζει αυτή η σαπισμένη κοινωνία..Δεν μας αξίζει αυτή η αδικία...
Κάντε κάτι κι εσείς όσο είναι καιρός...
Με αγάπη,
τα παιδιά σας....
Friday, December 12, 2008
Το υπόμνημα του αστυνομικού...
Διαβάστε το υπόμνημα του αστυνομικού...(Υπόμνημα)
Ούτε μια συγνώμη...Ούτε λίγος σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή που πήρε...
Ούτε μια συγνώμη...Ούτε λίγος σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή που πήρε...
Τίποτα δεν πάει χαμένο...
Δυστυχώς αυτή η χώρα δεν μαθαίνει ποτέ... δεν είναι η πρώτη φορά που στα χρόνια της "δημοκρατίας" ο λαός θρηνεί τον άδικο χαμό ενός αθώου ανθρώπου...
Πρώτος νεκρός- που οι περισσότεροι από εμάς τους μικρότερους δεν θυμόμαστε καν- ο μαθητής Σιδέρης (Ισίδωρος) Ισιδωρόπουλος την Παρασκευή 30 Απριλίου του 1976, παραμονή Πρωτομαγιάς...
Πρώτος νεκρός- που οι περισσότεροι από εμάς τους μικρότερους δεν θυμόμαστε καν- ο μαθητής Σιδέρης (Ισίδωρος) Ισιδωρόπουλος την Παρασκευή 30 Απριλίου του 1976, παραμονή Πρωτομαγιάς...
Στις 16 Νοεμβρίου του 1980 η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής πέφτουν νεκροί κατά τη διάρκεια πορείας του Πολυτεχνείου....
Στις 17 Νοεμβρίου του 1985 ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε τον Μιχάλη Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση είκοσι μέτρων καθώς ο νεαρός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων ( O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής").
Και φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πρόσωπα σαν τον Γρηγόριο Λαμπράκη και τον Σωτήρη Πέτρουλα....
Ο Σωτήρης Πέτρουλας, σύμβολο της γενιάς του 1-1-4 δολοφονήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1965 μετά από τη βίαιη παρέμβαση της αστυνομίας σε διαδήλωση φοιτητών...
Ο Σωτήρης Πέτρουλας, σύμβολο της γενιάς του 1-1-4 δολοφονήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1965 μετά από τη βίαιη παρέμβαση της αστυνομίας σε διαδήλωση φοιτητών...
Στις 22 Μαίου του 1963 πέφτει νεκρός μετά από ομιλία ο τότε βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης μετά από θανατηφόρο χτύπημα που δέχθηκε στο κεφάλι από τους παρακρατικούς Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη...
Και ερχόμαστε στο σήμερα....Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 όπου η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται...Σαν να μην έχει περάσει μια μέρα, σαν να μη μάθαμε τίποτα από τα λάθη μας... Ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος περνάει στην αιωνιότητα μαζί με όλους τους υπόλοιπους....Και ένα αναπάντητο ερώτημα πλανάται στον αέρα...ΓΙΑΤΙ;;;
Και ας μην ξεχνάμε την περίπτωση της ζαρτινιέρας....τα πράσινα σταράκια...και τον φοιτητή που πέφτει αιματοκυλισμένος μετά από φοιτητική πορεία και γίνεται πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες...
Και πόσες άλλες περιπτώσεις που ίσως ποτέ δεν μάθαμε......
Και πόσες άλλες περιπτώσεις που ίσως ποτέ δεν μάθαμε......
Κάθε γενιά δυστυχώς έχει τους δικούς της νεκρούς που γίνονται σύμβολα και περνούν στην αιωνιότητα...Άδικος ο θάνατός τους; σίγουρα.... όμως όπως λέει και το τραγούδι...
"Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή
Τ'όνειρο σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί..."
Thursday, December 11, 2008
Monday, December 08, 2008
Ντροπή....
Δεν έχω λόγια να περιγράψω την οργή, την αγανάκτηση και τη θλίψη που νιώθω γι'αυτό που έγινε... Τα γεγονότα μας ξεπερνούν όλους... Δάκρυσα... Θα μπορούσε στη θέση του Αλέξη να είναι ο καθένας από εμάς, ο φίλος μας, ο αδερφός μας, το παιδί μας..
Είναι ντροπή στην Ελλάδα του 2008, με όλα αυτά τα προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά να γυρνάμε πίσω σε εποχές που κανείς από αυτούς που τις έζησαν δεν θέλουν να τις ζήσουν ξανά ούτε οι ίδιοι ούτε τα παιδιά τους....
Δεν νομίζω οτι έχει νόημα να γράψω πολλά... Ο κόσμος όλος καταλαβαίνει, δεν είναι χαζός...
Ακούστε αυτό που άκουσα χθές το απόγευμα στο ραδιόφωνο και ανατρίχιασα...
Είναι ντροπή στην Ελλάδα του 2008, με όλα αυτά τα προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά να γυρνάμε πίσω σε εποχές που κανείς από αυτούς που τις έζησαν δεν θέλουν να τις ζήσουν ξανά ούτε οι ίδιοι ούτε τα παιδιά τους....
Δεν νομίζω οτι έχει νόημα να γράψω πολλά... Ο κόσμος όλος καταλαβαίνει, δεν είναι χαζός...
Ακούστε αυτό που άκουσα χθές το απόγευμα στο ραδιόφωνο και ανατρίχιασα...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 8/12/2008
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.ΧΙΙ.2008 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008
Το κράτος είναι όργανο στα χέρια της άρχουσας τάξης. Τελεία και θάνατος...
Θάνατος και φυλακή συχνά για ένα καρβέλι ψωμί κι άλλοτε για μια ματιά. Την καθαρή ματιά ενός πιτσιρικά,
ποιος την αντέχει, αν η ψυχή του έχει αποκάμει απ' τη ματαίωση...
...............................
Οι Κυβερνήτες μας υπηρετούν μόνον τους Δυνατούς, αυτούς που μόνον σκοπό έχουν να πλουτίζουν. Αυτό το άγος έχει κρατήσει πολύ κι έχει αποξηράνει την κοινωνία -μακρυά από μένα το κακό, λέει ο καθένας μας και ο Πολύφημος του τάζει ότι θα τον φάει τελευταίον. Με αυτόν τον χρυσό κανόνα λειτούργησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τότε
και νομιμοποιούν τώρα τη δράση τους οι μηχανές του θανάτου...
Στην Αθήνα «μες στο κέντρο» έγινε φόνος.
Ξεριζώθηκε η ψυχή ενός δεκαπεντάχρονου πρίγκιπα-πιτσιρικά και πετάχτηκε στην κρύα άσφαλτο
αφήνοντας τους θεούς με το στόμα ανοιχτό για τη θεοστυγία ενός «μπάτσου» -ενός αστυνομικού πατέρα τριών παιδιών κι, ως φαίνεται απ' τη δολοφονία, υπηρέτη πολλών δαιμόνων,
του δαίμονος αφεντικά
του δαίμονος νόμος και τάξις (είτε σεμνά και ταπεινά είτε βίαια και κατασταλτικά)
του δαίμονος της δεξιάς αντίληψης για το κράτος
του δαίμονος της σιχασιάς του της ίδιας, για την ίδια του τη ζωή, το σώμα που υπηρετούσε, τη συνοικία που φρουρούσε, τους ανθρώπους
που ο θεός να τον βοηθήσει να μπορέσει κάποτε να ξαναδεί στα μάτια.
Ο ένστολος αυτός δαίμονας της ίδιας του της τρέλας ή της ίδιας του της ψυχρής λογικής για το τι είναι η ζωή -ένα μπακάλικο πιθανόν απ' όπου ψωνίζεις ό,τι σου αξίζει,
σκότωσε τον καθένα από μας, όταν ήταν δεκαπέντε-δεκάξι χρονώ.
Οταν ήταν ο «δεκαπενταετής πλοίαρχος» που του ανήκει ο κόσμος -είτε είναι αστόπαιδο είτε είναι απόπαιδο- παιδί της εργατικής τάξης και των άλλων απόκληρων, αλλά πάντα παιδί ενός πατέρα και μιας μητέρας
αλλοίμονό τους! Ω, ναι, ήξεραν ότι «γέννησαν θνητόν» αλλά ήταν ανάγκη να τους αφανίσει ο χάρος την ψυχή για να τους το επιβεβαιώσει;
Εγινε φόνος, αναίτιος, εν ψυχρώ και πήρε η Αθήνα φωτιά. Μετά η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, η Κομοτηνή και οι καρδιές μας. Φωτιά δίκαιη!
Που εκφράζει όλους αυτούς τους πρίγκιπες πιτσιρικάδες, που τους αφήκανε χωρίς προσδοκίες, που τους φτιάξανε μάντρες για δουλειά με 500-700 ευρώ, που ύστερα από δέκα χρόνια θα τα κάνουν 850, που τους φτιάξανε μαντριά-κανάλια στην τηλεόραση να βλέπουν αηδίες, που τους καταδικάσανε στην ανεργία, στην ευέλικτη εργασία
που τους δουλεύουνε
τους έχουνε φορτώσει ένα κάρο μπαρούφες.
Κι ανάψαν τα τοπία! Και πήρε η φωτιά παραμάζωμα, τον εμποράκο, τον μεροκαματιάρη, τον γείτονα, τον ψιλικατζή -αυτοί φταίνε;
Τράπεζα είναι ο μπακάλης ή ο παιχνιδάς και του ρημάζεις τον κόπο;
Από πού παίρνεις το δικαίωμα για βία δίχως στόχο;
Αδικο να χάνει έτσι το δίκιο του ο σύντροφός σου της διπλανής πόρτας, στον ίδιο δρόμο, στην ίδια γειτονιά, της ίδιας τάξης με σένα βιοπαλαιστής. Εκτός κι αν δεν νοιάζεσαι για το δίκιο του σκοτωμένου, ούτε για το δίκιο του βιοπαλαιστή, αλλά μόνον για τη δικιά σου την αυτοεπιβεβαίωση -ότι εσύ καλά τα λες, αλλά αυτή η κουφάλα η σιωπηλή πλειοψηφία δεν σε ακούει-κάψ' τη! Μένω στο πένθος.
Βγήκε χθες ο κ. Πρωθυπουργός κι εξέφρασε τη λύπη του. Δήλωσε, ανάμεσα στα άλλα, ότι «η πολιτεία θα πράξει, όπως οφείλει, ό,τι είναι δυνατόν ώστε η χθεσινή τραγωδία να μην επαναληφθεί». Δηλαδή δεν θα ξαναπυροβολήσουν μπάτσοι Τσιγγάνο στο σβέρκο είτε μέσα είτε έξω απ' το ντατσούν; δεν θα ξανακατεβάσουν τα βρακιά μετανάστη να τον κατουρήσουν εν Μέση Οδώ οι θαυμαστές της μπατσανδρείας; δεν θα ξανακυνηγήσουν φτωχοδιάβολο έως θανάτου από... γκρεμοτσάκισμα; δεν θα ξανακινηθούν ζαρντινιέρες εναντίον φοιτητών να τους πλακώσουν στο ξύλο; Σίγουρο;
Ο φόνος αυτός είναι πολιτικός φόνος.
Τον διέπραξε μια χώρα ξεχαρβαλωμένη. Δηλαδή η κυβέρνησή της.
Οπου οι ευθύνες πάντα διαχέονται. Οπου η μαζική εθνική μας ψυχανάλυση από τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς κάθε βράδυ στις οκτώ είναι η μόνη μας διακυβέρνηση. Οπου η επικοινωνιακή αντιμετώπιση είναι το καλύτερο που μπορούμε να
επιδείξουμε σε μια χώρα που σπάνε τα σπυριά της το ένα μετά το άλλο και κάθε υπόθεση «κλείνει» με το ξέσπασμα μιας άλλης. Οι υποκλοπές έκλεισαν την υπόθεση Σινούκ, τις υποκλοπές οι φωτιές, τις φωτιές
η υπόθεση Ζήμενς, τη Ζήμενς το Βατοπέδι, το Βατοπέδι ο φόνος κι αύριο Κύριος οίδε (πιθανόν και ο κ. Καρχιμάκης) τι μας ξημερώνει, σε όσους δηλαδή θα ξημερώσει, αν δεν μας φάει λάχανο ο μπάτσος που μας φυλάει, αν δεν μας κάψει ο αυτόκλητος σωτήρας μας, αν δεν πάθουμε εγκεφαλικό από τους τηλεοπτικούς μας μαϊντανούς κι αν
δεν επινοήσουν τα γκόλντεν μπόις κάποιο ακόμα τοξικό κόλπο για το καλό τους.
..................................
Εχουν αποξενωθεί οι πολίτες απ' την πολιτική. Κι απ' όσους απέμειναν, το πολύ κοπαδίτες κι οπαδοί του δικομματισμού οι περισσότεροι, διχασμένοι μεταξύ τους οι αριστεροί -τι μένει;
Φόνοι και φωτιές. Φθόνος και φόβος.
«Κλέφτες κι αστυνόμοι», μια φάρσα που υποκαθιστά και ευτελίζει την τραγική μας πραγματικότητα...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008
Το κράτος είναι όργανο στα χέρια της άρχουσας τάξης. Τελεία και θάνατος...
Θάνατος και φυλακή συχνά για ένα καρβέλι ψωμί κι άλλοτε για μια ματιά. Την καθαρή ματιά ενός πιτσιρικά,
ποιος την αντέχει, αν η ψυχή του έχει αποκάμει απ' τη ματαίωση...
...............................
Οι Κυβερνήτες μας υπηρετούν μόνον τους Δυνατούς, αυτούς που μόνον σκοπό έχουν να πλουτίζουν. Αυτό το άγος έχει κρατήσει πολύ κι έχει αποξηράνει την κοινωνία -μακρυά από μένα το κακό, λέει ο καθένας μας και ο Πολύφημος του τάζει ότι θα τον φάει τελευταίον. Με αυτόν τον χρυσό κανόνα λειτούργησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τότε
και νομιμοποιούν τώρα τη δράση τους οι μηχανές του θανάτου...
Στην Αθήνα «μες στο κέντρο» έγινε φόνος.
Ξεριζώθηκε η ψυχή ενός δεκαπεντάχρονου πρίγκιπα-πιτσιρικά και πετάχτηκε στην κρύα άσφαλτο
αφήνοντας τους θεούς με το στόμα ανοιχτό για τη θεοστυγία ενός «μπάτσου» -ενός αστυνομικού πατέρα τριών παιδιών κι, ως φαίνεται απ' τη δολοφονία, υπηρέτη πολλών δαιμόνων,
του δαίμονος αφεντικά
του δαίμονος νόμος και τάξις (είτε σεμνά και ταπεινά είτε βίαια και κατασταλτικά)
του δαίμονος της δεξιάς αντίληψης για το κράτος
του δαίμονος της σιχασιάς του της ίδιας, για την ίδια του τη ζωή, το σώμα που υπηρετούσε, τη συνοικία που φρουρούσε, τους ανθρώπους
που ο θεός να τον βοηθήσει να μπορέσει κάποτε να ξαναδεί στα μάτια.
Ο ένστολος αυτός δαίμονας της ίδιας του της τρέλας ή της ίδιας του της ψυχρής λογικής για το τι είναι η ζωή -ένα μπακάλικο πιθανόν απ' όπου ψωνίζεις ό,τι σου αξίζει,
σκότωσε τον καθένα από μας, όταν ήταν δεκαπέντε-δεκάξι χρονώ.
Οταν ήταν ο «δεκαπενταετής πλοίαρχος» που του ανήκει ο κόσμος -είτε είναι αστόπαιδο είτε είναι απόπαιδο- παιδί της εργατικής τάξης και των άλλων απόκληρων, αλλά πάντα παιδί ενός πατέρα και μιας μητέρας
αλλοίμονό τους! Ω, ναι, ήξεραν ότι «γέννησαν θνητόν» αλλά ήταν ανάγκη να τους αφανίσει ο χάρος την ψυχή για να τους το επιβεβαιώσει;
Εγινε φόνος, αναίτιος, εν ψυχρώ και πήρε η Αθήνα φωτιά. Μετά η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, η Κομοτηνή και οι καρδιές μας. Φωτιά δίκαιη!
Που εκφράζει όλους αυτούς τους πρίγκιπες πιτσιρικάδες, που τους αφήκανε χωρίς προσδοκίες, που τους φτιάξανε μάντρες για δουλειά με 500-700 ευρώ, που ύστερα από δέκα χρόνια θα τα κάνουν 850, που τους φτιάξανε μαντριά-κανάλια στην τηλεόραση να βλέπουν αηδίες, που τους καταδικάσανε στην ανεργία, στην ευέλικτη εργασία
που τους δουλεύουνε
τους έχουνε φορτώσει ένα κάρο μπαρούφες.
Κι ανάψαν τα τοπία! Και πήρε η φωτιά παραμάζωμα, τον εμποράκο, τον μεροκαματιάρη, τον γείτονα, τον ψιλικατζή -αυτοί φταίνε;
Τράπεζα είναι ο μπακάλης ή ο παιχνιδάς και του ρημάζεις τον κόπο;
Από πού παίρνεις το δικαίωμα για βία δίχως στόχο;
Αδικο να χάνει έτσι το δίκιο του ο σύντροφός σου της διπλανής πόρτας, στον ίδιο δρόμο, στην ίδια γειτονιά, της ίδιας τάξης με σένα βιοπαλαιστής. Εκτός κι αν δεν νοιάζεσαι για το δίκιο του σκοτωμένου, ούτε για το δίκιο του βιοπαλαιστή, αλλά μόνον για τη δικιά σου την αυτοεπιβεβαίωση -ότι εσύ καλά τα λες, αλλά αυτή η κουφάλα η σιωπηλή πλειοψηφία δεν σε ακούει-κάψ' τη! Μένω στο πένθος.
Βγήκε χθες ο κ. Πρωθυπουργός κι εξέφρασε τη λύπη του. Δήλωσε, ανάμεσα στα άλλα, ότι «η πολιτεία θα πράξει, όπως οφείλει, ό,τι είναι δυνατόν ώστε η χθεσινή τραγωδία να μην επαναληφθεί». Δηλαδή δεν θα ξαναπυροβολήσουν μπάτσοι Τσιγγάνο στο σβέρκο είτε μέσα είτε έξω απ' το ντατσούν; δεν θα ξανακατεβάσουν τα βρακιά μετανάστη να τον κατουρήσουν εν Μέση Οδώ οι θαυμαστές της μπατσανδρείας; δεν θα ξανακυνηγήσουν φτωχοδιάβολο έως θανάτου από... γκρεμοτσάκισμα; δεν θα ξανακινηθούν ζαρντινιέρες εναντίον φοιτητών να τους πλακώσουν στο ξύλο; Σίγουρο;
Ο φόνος αυτός είναι πολιτικός φόνος.
Τον διέπραξε μια χώρα ξεχαρβαλωμένη. Δηλαδή η κυβέρνησή της.
Οπου οι ευθύνες πάντα διαχέονται. Οπου η μαζική εθνική μας ψυχανάλυση από τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς κάθε βράδυ στις οκτώ είναι η μόνη μας διακυβέρνηση. Οπου η επικοινωνιακή αντιμετώπιση είναι το καλύτερο που μπορούμε να
επιδείξουμε σε μια χώρα που σπάνε τα σπυριά της το ένα μετά το άλλο και κάθε υπόθεση «κλείνει» με το ξέσπασμα μιας άλλης. Οι υποκλοπές έκλεισαν την υπόθεση Σινούκ, τις υποκλοπές οι φωτιές, τις φωτιές
η υπόθεση Ζήμενς, τη Ζήμενς το Βατοπέδι, το Βατοπέδι ο φόνος κι αύριο Κύριος οίδε (πιθανόν και ο κ. Καρχιμάκης) τι μας ξημερώνει, σε όσους δηλαδή θα ξημερώσει, αν δεν μας φάει λάχανο ο μπάτσος που μας φυλάει, αν δεν μας κάψει ο αυτόκλητος σωτήρας μας, αν δεν πάθουμε εγκεφαλικό από τους τηλεοπτικούς μας μαϊντανούς κι αν
δεν επινοήσουν τα γκόλντεν μπόις κάποιο ακόμα τοξικό κόλπο για το καλό τους.
..................................
Εχουν αποξενωθεί οι πολίτες απ' την πολιτική. Κι απ' όσους απέμειναν, το πολύ κοπαδίτες κι οπαδοί του δικομματισμού οι περισσότεροι, διχασμένοι μεταξύ τους οι αριστεροί -τι μένει;
Φόνοι και φωτιές. Φθόνος και φόβος.
«Κλέφτες κι αστυνόμοι», μια φάρσα που υποκαθιστά και ευτελίζει την τραγική μας πραγματικότητα...
Thursday, November 06, 2008
Do we really can???
Εγώ προσωπικά δεν θα το κρύψω. Είμαι χαρούμενη από τη χθεσινή νίκη του Ομπάμα...
Και πώς να μην είμαι όταν παίρνει τη θέση του κατα τη γνώμη μου χειρότερου-πιο αμόρφωτου και άξεστου πολιτικού που έχω δει τα τελευταία χρόνια...Ενός πολιτικού (;) που με τη βοήθεια πολλών "καλοθελητών" έφερε τον κόσμο άνω κάτω, κατέστρεψε ολόκληρες χώρες, απαξίωσε πολιτισμούς και σκότωσε χιλιάδες αμάχους...
Η δική μου αγανάκτηση ως πολίτης της μικρής Ελλάδας είχε φτάσει στο απροχώρητο, πόσο μάλλον των Αμερικανών πολιτών που εκτός από τη δική τους καθημερινότητα που έφτανε μέρα τη μέρα στον πάτο έβλεπαν μια παγκόσμια κοινότητα να κατακρίνει τη χώρα τους όλο και πιο έντονα.
Στο πρόσωπο του Ομπάμα είδαν την ελπίδα...Πίστεψαν πως μπορούν κάτι να αλλάξουν με τη μικρή τους ψήφο ο καθένας και το τόλμησαν...Και αυτό μακριά από προκαταλήψεις, ρατσισμό και διακρίσεις.
Και πώς να μην είμαι όταν παίρνει τη θέση του κατα τη γνώμη μου χειρότερου-πιο αμόρφωτου και άξεστου πολιτικού που έχω δει τα τελευταία χρόνια...Ενός πολιτικού (;) που με τη βοήθεια πολλών "καλοθελητών" έφερε τον κόσμο άνω κάτω, κατέστρεψε ολόκληρες χώρες, απαξίωσε πολιτισμούς και σκότωσε χιλιάδες αμάχους...
Η δική μου αγανάκτηση ως πολίτης της μικρής Ελλάδας είχε φτάσει στο απροχώρητο, πόσο μάλλον των Αμερικανών πολιτών που εκτός από τη δική τους καθημερινότητα που έφτανε μέρα τη μέρα στον πάτο έβλεπαν μια παγκόσμια κοινότητα να κατακρίνει τη χώρα τους όλο και πιο έντονα.
Στο πρόσωπο του Ομπάμα είδαν την ελπίδα...Πίστεψαν πως μπορούν κάτι να αλλάξουν με τη μικρή τους ψήφο ο καθένας και το τόλμησαν...Και αυτό μακριά από προκαταλήψεις, ρατσισμό και διακρίσεις.
Και όσο και αν κάποιοι θέλουν να πιστεύουν πως αυτά θεωρούνται αυτονόητα το 2008 είναι βαθιά γελασμένοι! Ζούμε σε μια Ευρώπη που ξέρει να δείχνει το φιλάνθρωπο πρόσωπό της μόνο μέσω της unicef και άλλων οργανώσεων στέλνοντας χριστουγεννιάτικες κάρτες και κάνοντας συναυλίες για να σώσει τον τρίτο κόσμο ενώ ταυτόχρονα αδιαφορεί για τον μετανάστη που μένει και δουλεύει σ αυτή...(Ας μην ξεχνάμε τί έγινε στη Γαλλία πρίν κάποιους μήνες...)
Και το χειρότερο είναι οτι ζούμε σε μια Ελλάδα που θεωρεί τους μετανάστες πολίτες δεύτερης κατηγορίας, χωρίς να τους έχει κατοχυρώσει καν πολιτικά δικαιώματα και χωρίς να αναγνωρίζει την ύπαρξή τους ουσιαστικά στη χώρα...
Ξαφνικά γίναμε όλοι οι απόλυτοι δημοκράτες που νομίζουν οτι μπορούν να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα εκ του ασφαλούς...Ας τολμούσε να βάλει υποψηφιότητα στη Ελλάδα ένας γιός Αλβανού, Πολωνού, Πακιστανού κ.ο.κ και μετά θα σας έλεγα εγώ που θα τους γράφαμε τους δημοκρατικούς θεσμούς!
Βιαζόμαστε όλοι να κρίνουμε τον Ομπάμα και γενικότερα την επιλογή αυτή του αμερικανικού λαού πρίν κάν δούμε έστω και ένα αποτέλεσμα...Και το χειρότερο είναι οτι ζούμε σε μια Ελλάδα που θεωρεί τους μετανάστες πολίτες δεύτερης κατηγορίας, χωρίς να τους έχει κατοχυρώσει καν πολιτικά δικαιώματα και χωρίς να αναγνωρίζει την ύπαρξή τους ουσιαστικά στη χώρα...
Ξαφνικά γίναμε όλοι οι απόλυτοι δημοκράτες που νομίζουν οτι μπορούν να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα εκ του ασφαλούς...Ας τολμούσε να βάλει υποψηφιότητα στη Ελλάδα ένας γιός Αλβανού, Πολωνού, Πακιστανού κ.ο.κ και μετά θα σας έλεγα εγώ που θα τους γράφαμε τους δημοκρατικούς θεσμούς!
Το αν θα πετύχει ή όχι είναι κάτι που ο χρόνος θα δείξει..Εμένα μου αρκεί το οτι έδωσε την ελπίδα για κάτι καλύτερο..Αλήθεια από πότε έχουμε να νιώσουμε κάτι αντίστοιχο στη χώρα μας και στην Ευρώπη γενικά;;;
Από πότε έχουμε να δακρύσουμε με έναν πολιτικό λόγο όπως δάκρυσαν οι Αμερικανοί με τον Ομπάμα;; Γιατί να βιαστούμε να τους κρίνουμε και να τους θεωρήσουμε ευκολόπιστους και αφελείς; Έχουμε απαξιώσει εντελώς την πολιτική και έχουμε προκαταβάλει τους εαυτούς μας οτι τίποτα καλό δεν πρόκειται να φανεί στον ορίζοντα...Έχουμε γίνει τόσο κυνικοί που κάτι που μπορεί και να είναι αληθινό το θεωρούμε εκ των προτέρων ύπουλο και ψεύτικο...
Από πότε έχουμε να δακρύσουμε με έναν πολιτικό λόγο όπως δάκρυσαν οι Αμερικανοί με τον Ομπάμα;; Γιατί να βιαστούμε να τους κρίνουμε και να τους θεωρήσουμε ευκολόπιστους και αφελείς; Έχουμε απαξιώσει εντελώς την πολιτική και έχουμε προκαταβάλει τους εαυτούς μας οτι τίποτα καλό δεν πρόκειται να φανεί στον ορίζοντα...Έχουμε γίνει τόσο κυνικοί που κάτι που μπορεί και να είναι αληθινό το θεωρούμε εκ των προτέρων ύπουλο και ψεύτικο...
Προσωπικά δεν έχω ακούσει ποτέ πολιτικό στη χώρα μου να μιλάει και να χαράζει στην ψυχή μου ένα όραμα και μια ελπίδα για το μέλλον...Αν οι Αμερικανοί το ένιωσαν με τον Ομπαμα τους θεωρώ απλά τυχερούς και κατα βάθος τους ζηλεύω και λίγο...
Μακάρι να το ένιωθα κι εγώ για λίγο και ας ήταν και πλασματικό...
Ας αφήσουμε λοιπόν τους Αμερικανούς να το χαρούν, έστω και εν μέσω μιας κρίσης σαν και αυτή που όλος ο κόσμος βιώνει...Ας μην τους στερήσουμε το όνειρο με τις ξενέρωτες κριτικές μας έστω και αν κρατήσει λιγότερο απ'ότι νομίζουν...Ο χρόνος θα δείξει...
Μακάρι να το ένιωθα κι εγώ για λίγο και ας ήταν και πλασματικό...
Ας αφήσουμε λοιπόν τους Αμερικανούς να το χαρούν, έστω και εν μέσω μιας κρίσης σαν και αυτή που όλος ο κόσμος βιώνει...Ας μην τους στερήσουμε το όνειρο με τις ξενέρωτες κριτικές μας έστω και αν κρατήσει λιγότερο απ'ότι νομίζουν...Ο χρόνος θα δείξει...
Friday, October 17, 2008
Υπότιτλοι...τέλος?
Ξαφνικά στις 15 Οκτωβρίου μαθαίνω οτι sites όπως τα subs4u, greektvsubs κλπ έχουν απενεργοποιήσει επ αόριστον τη διανομή ελληνικών υποτίτλων...
H ΕΠΟΕ ( Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων ) προσπαθώντας ίσως με έναν έμμεσο τρόπο να καταπολεμήσει την πειρατεία, βρήκε εξιλαστήριο θύμα τα sites αυτά. Βασίζεται στη λογική οτι οι διάλογοι ενός έργου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και επομένως η μετάφρασή και η διανομή τους είναι παράνομη.
Νόμος 2121/93
Άρθρο 66: Ποινικές κυρώσεις
1. Τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2.900 - 15.000 Ευρώ, όποιος χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου ή διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, εγγράφει έργα ή αντίτυπα, αναπαράγει αυτά άμεσα ή έμμεσα, προσωρινά ή μόνιμα, με οποιαδήποτε μορφή, εν όλω ή εν μέρει, μεταφράζει, διασκευάζει, προσαρμόζει ή μετατρέπει αυτά, προβαίνει σε διανομή αυτών στο κοινό με πώληση ή με άλλους τρόπους ή κατέχει με σκοπό διανομής, εκμισθώνει, εκτελεί δημόσια, μεταδίδει ραδιοτηλεοπτικά κατά οποιοδήποτε τρόπο, παρουσιάζει στο κοινό έργα ή αντίτυπα με οποιοδήποτε τρόπο, εισάγει αντίτυπα του έργου που παρήχθησαν παράνομα στο εξωτερικό χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού και γενικά εκμεταλλεύεται έργα αντίγραφα ή αντίτυπα που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας ή προσβάλλει το ηθικό δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού να αποφασίζει για τη δημοσίευση του έργου στο κοινό καθώς και να παρουσιάζει αυτό αναλλοίωτο χωρίς προσθήκες ή περικοπές.
Όπως πολλοί λένε ο νόμος αυτός θα μπορούσε να θεωρηθεί λίγο ασαφής ως προς τη διανομή υποτίτλων, καθώς οι υπότιτλοι δεν είναι παρά ένα κομμάτι του έργου που "υποκλέπτεται" πνευματικά. Με την ίδια λογική πρέπει να κλείσουν και όλα τα sites με τους στίχους μουσικών κομματιών!
Το πραγματικό ζήτημα και συνεπώς αίτιο, μάλλον, της κίνησης αυτής όμως θα μπορούσε να το διακρίνει κάποιος με κοινή λογική σχετικά εύκολα και δεν είναι άλλο παρά η πολύ μεγάλη πτώση των ενοικιάσεων και πωλήσεων dvd τον τελευταίο καιρό. Οπότε καθώς, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι πολύ δύσκολο να "χτυπηθεί" η ελεύθερη διανομή ταινιών στο διαδύκτιο, κάποιοι επέλεξαν την εύκολη οδό, αυτή δηλαδή της διακοπής διανομής υποτίτλων!
Όπως πάντα, βέβαια, σε αυτή τη χώρα κρυβόμαστε για άλλη μια φορά πίσω από το δάχτυλό μας!
Γιατί αντί να αναρωτηθούμε τί είναι αυτό που ωθεί τους χιλιάδες χρήστες να κατεβάζουν ταινίες, σειρές και τους υποτίτλους τους από το internet επιλέγουμε την απαγόρευση και την άρση της λειτουργίας των ιστοσελίδων που τα διανέμουν!
Μα προφανώς ένας άνθρωπος ο οποίος έχει τη δυνατότητα να βρεί μια καινούργια ταινία η σειρά που θα κάνει ένα ή και παραπάνω χρόνια να φτάσει στην οθόνη του ( είτε από την τηλεόραση είτε από κάποιο dvd ), θα επιλέξει να την κατεβάσει και να την έχει στο αρχείο του προσωπικού του υπολογιστή!
Τη στιγμή που στην Αμερική και σε κάποιες χώρες της Ευρώπης η τηλεοπτική και κινηματογραφική "βιομηχανία" παράγει και διαθέτει στο φιλοθέαμον κοινό εκατοντάδες καινούργιες παραγωγές, κάποιοι στη Ελλάδα αρνούνται πεισματικά να "βάλουν το χέρι στην τσέπη"! Ε λοιπόν...ας μην κλαίγονται εάν οι πωλήσεις τους πέφτουν θεαματικά!
Στην εποχή του διαδυκτίου, όπου το κοινό είναι "update" στις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εξελίξεις ανά τον κόσμο δεν μπορεί αυτοί να προσφέρουν "μπαγιάτικα" προιόντα!! Οι απαιτήσεις της αγοράς στον κόσμο του θεάματος έχουν αυξηθεί και καλό είναι οι διανομείς να ακολουθούν τις εξελίξεις!
Πέρασε η εποχή που το κοινό "μασούσε" την τροφή που του προσφέρανε χωρίς να το ψάχνει και να το πολυσκέφτεται! Και επειδή αυτοί που ψάχνουν βρίσκουν εύκολα λύσεις, όπως σίγουρα θα γίνει και στην περίπτωση αυτή, καλό θα είναι στο συγκεκριμένο ζήτημα να αναθεωρηθεί η οπτική γωνία με την οποία κάποιοι βλέπουν το γεγονός και να υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις!
H ΕΠΟΕ ( Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων ) προσπαθώντας ίσως με έναν έμμεσο τρόπο να καταπολεμήσει την πειρατεία, βρήκε εξιλαστήριο θύμα τα sites αυτά. Βασίζεται στη λογική οτι οι διάλογοι ενός έργου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και επομένως η μετάφρασή και η διανομή τους είναι παράνομη.
Νόμος 2121/93
Άρθρο 66: Ποινικές κυρώσεις
1. Τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2.900 - 15.000 Ευρώ, όποιος χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου ή διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, εγγράφει έργα ή αντίτυπα, αναπαράγει αυτά άμεσα ή έμμεσα, προσωρινά ή μόνιμα, με οποιαδήποτε μορφή, εν όλω ή εν μέρει, μεταφράζει, διασκευάζει, προσαρμόζει ή μετατρέπει αυτά, προβαίνει σε διανομή αυτών στο κοινό με πώληση ή με άλλους τρόπους ή κατέχει με σκοπό διανομής, εκμισθώνει, εκτελεί δημόσια, μεταδίδει ραδιοτηλεοπτικά κατά οποιοδήποτε τρόπο, παρουσιάζει στο κοινό έργα ή αντίτυπα με οποιοδήποτε τρόπο, εισάγει αντίτυπα του έργου που παρήχθησαν παράνομα στο εξωτερικό χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού και γενικά εκμεταλλεύεται έργα αντίγραφα ή αντίτυπα που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας ή προσβάλλει το ηθικό δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού να αποφασίζει για τη δημοσίευση του έργου στο κοινό καθώς και να παρουσιάζει αυτό αναλλοίωτο χωρίς προσθήκες ή περικοπές.
Όπως πολλοί λένε ο νόμος αυτός θα μπορούσε να θεωρηθεί λίγο ασαφής ως προς τη διανομή υποτίτλων, καθώς οι υπότιτλοι δεν είναι παρά ένα κομμάτι του έργου που "υποκλέπτεται" πνευματικά. Με την ίδια λογική πρέπει να κλείσουν και όλα τα sites με τους στίχους μουσικών κομματιών!
Το πραγματικό ζήτημα και συνεπώς αίτιο, μάλλον, της κίνησης αυτής όμως θα μπορούσε να το διακρίνει κάποιος με κοινή λογική σχετικά εύκολα και δεν είναι άλλο παρά η πολύ μεγάλη πτώση των ενοικιάσεων και πωλήσεων dvd τον τελευταίο καιρό. Οπότε καθώς, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι πολύ δύσκολο να "χτυπηθεί" η ελεύθερη διανομή ταινιών στο διαδύκτιο, κάποιοι επέλεξαν την εύκολη οδό, αυτή δηλαδή της διακοπής διανομής υποτίτλων!
Όπως πάντα, βέβαια, σε αυτή τη χώρα κρυβόμαστε για άλλη μια φορά πίσω από το δάχτυλό μας!
Γιατί αντί να αναρωτηθούμε τί είναι αυτό που ωθεί τους χιλιάδες χρήστες να κατεβάζουν ταινίες, σειρές και τους υποτίτλους τους από το internet επιλέγουμε την απαγόρευση και την άρση της λειτουργίας των ιστοσελίδων που τα διανέμουν!
Μα προφανώς ένας άνθρωπος ο οποίος έχει τη δυνατότητα να βρεί μια καινούργια ταινία η σειρά που θα κάνει ένα ή και παραπάνω χρόνια να φτάσει στην οθόνη του ( είτε από την τηλεόραση είτε από κάποιο dvd ), θα επιλέξει να την κατεβάσει και να την έχει στο αρχείο του προσωπικού του υπολογιστή!
Τη στιγμή που στην Αμερική και σε κάποιες χώρες της Ευρώπης η τηλεοπτική και κινηματογραφική "βιομηχανία" παράγει και διαθέτει στο φιλοθέαμον κοινό εκατοντάδες καινούργιες παραγωγές, κάποιοι στη Ελλάδα αρνούνται πεισματικά να "βάλουν το χέρι στην τσέπη"! Ε λοιπόν...ας μην κλαίγονται εάν οι πωλήσεις τους πέφτουν θεαματικά!
Στην εποχή του διαδυκτίου, όπου το κοινό είναι "update" στις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εξελίξεις ανά τον κόσμο δεν μπορεί αυτοί να προσφέρουν "μπαγιάτικα" προιόντα!! Οι απαιτήσεις της αγοράς στον κόσμο του θεάματος έχουν αυξηθεί και καλό είναι οι διανομείς να ακολουθούν τις εξελίξεις!
Πέρασε η εποχή που το κοινό "μασούσε" την τροφή που του προσφέρανε χωρίς να το ψάχνει και να το πολυσκέφτεται! Και επειδή αυτοί που ψάχνουν βρίσκουν εύκολα λύσεις, όπως σίγουρα θα γίνει και στην περίπτωση αυτή, καλό θα είναι στο συγκεκριμένο ζήτημα να αναθεωρηθεί η οπτική γωνία με την οποία κάποιοι βλέπουν το γεγονός και να υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις!
Wednesday, July 16, 2008
Γκουαντάναμο-Βίντεο ντοκουμέντο....
Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε βίντεο-ντοκουμέντο με την ανάκριση κρατουμένου από τις φυλακές του Γκουαντάναμο. Το βίντεο τραβήχτηκε κρυφά από έναν αεραγωγό.
Σύμφωνα με το BBC, το βίντεο δείχνει τον 16χρονο Ομάρ Καντρ να ανακρίνεται από Καναδούς αξιωματούχους το 2003 σχετικά με τα γεγονότα που οδήγησαν στη σύλληψή του από Αμερικανούς στρατιώτες.
Στο δεκάλεπτο βίντεο δείχνει εξαντλημένος, κλαίει και λέει πως τον βασανίζουν. Ο νεαρός κρύβει το πρόσωπό του με τα χέρια και τραβάει τα μαλλιά του.
Δυσκολεύεται να μιλήσει όμως συνεχώς φωνάζει: «Βοηθήστε με».
Κάποια στιγμή λέει στον αξιωματούχο του υπουργείου Εξωτερικών και στους άνδρες των μυστικών υπηρεσιών ότι βασανιζόταν συνεχώς κατά την κράτησή του σε αμερικανικό στρατόπεδο, στην αεροπορική βάση του Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν.
Σηκώνει πολλές φορές την μπλούζα του για να δείξει τις πληγές του και φωνάζει στους άνδρες που τον ανακρίνουν: «Δεν νοιάζεστε για μένα».
Ο νεαρός κατηγορείται για τον θάνατο ενός Αμερικανού στρατιώτη με χειροβομβίδα κατά τη διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης στο Αφγανιστάν το 2002.
Το βίντεο δόθηκε στη δημοσιότητα μετά από απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου τον Μάιο, βάσει της οποίας η κυβέρνηση του Καναδά, όφειλε να παραδώσει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του ώστε να έχει μια δίκαιη υπεράσπιση.
Ένας από τους δικηγόρους του νεαρού δήλωσε πως ήλπιζε ότι το βίντεο θα ξεσήκωνε τους πολίτες του Καναδά και πως θα ασκούνταν πιέσεις στον πρωθυπουργό, Στίβεν Χάρπερ, να απαιτήσει από τις ΗΠΑ να μην ασκήσουν διώξεις στον πελάτη του.
«Ελπίζω πως όλος ο Καναδάς θα εξοργιστεί με την σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση αυτού του παιδιού από τον Καναδά» δήλωσε ο δικηγόρος προσθέτοντας ότι οι πολίτες του Καναδά πρέπει να ζητήσουν εξηγήσεις για το γεγονός ότι εξαπατήθηκαν. ( in.gr)
Απόσπασμα του βίντεο παρακάτω...
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
