Turn off everything!! ( Σβήστε τα πάντα!!! )

"On the 1st of February u can participate to the biggest worldwide action for climate change. Different enviromental organisations are asking people from all the world 15 minutes of 'silence': everyone should turn off all the lights, electricity, etc between 19:45 and 8 in the afternoon to attract the intention of the residents worldwide, and politicians involving energy issues. Its an act that only takes 15 minutes and IT DOESNT COST UANYTHING but it can demonstrate to the governments that climate changehas to be the most important issue for their agendas worldwide.Why on the 1st of February?Because on this date the UN will publish the latest results for climate change."

"Tην 1η Φεβρουαρίου μπορείτε να συμμετάσχετε στην μεγαλύτερη παγκόσμια δράση για την κλιματική αλλαγή. Διάφορες περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητάνε από τους ανθρώπους από όλο τον κόσμο 15 λεπτά "απόλυτης ησυχίας": όλοι πρέπει να κλείσουν όλα τους τα φώτα, τα ηλεκτρικά κλπ ανάμεσα στις 19:45 και 8:00 το απόγευμα για να προσελκύσουν την προσοχή των κατοίκων παγκοσμίως αλλά κυρίως των πολιτικών που ασχολούνται με θέματα ενέργειας. Είναι μια πράξη που παίρνει μόνο 5 λεπτά και ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, αλλά μπορεί να είναι μια διαμαρτυρία προς όλες τις κυβερνήσεις για να τους επισημάνει πως οι κλιματικές αλλαγές πρέπει να είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στις ατζέντες τους. Γιατί όμως 1η Φερβουαρίου; Επειδή αυτή τη μέρα τα Ηνωμένα Έθνη θα εκδόσουν τα τελευταία αποτελέσματα για την κλιματική αλλαγή."

Ποιός δουλεύει ποιόν;;;

Διαβάζω στο in.gr πρίν λίγο..."Απαντώντας στις επικρίσεις με αφορμή τα επεισόδια της Τετάρτης στο Πολυτεχνείο, η κυβέρνηση προωθεί άμεσα το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στην Παιδεία, που περιλαμβάνουν και το πανεπιστημιακό άσυλο, για το οποίο επισημαίνει ότι «παρατηρείται κατάχρηση»."
Δηλαδή θέλουν να πιστέψουμε τώρα οτι τους πήρε ο πόνος για το πανεπιστημιακό άσυλο και την "κατάχρησή" του;;; Οτι δηλαδή όλα γίνονται τυχαία και προς όφελος της πανεπιστημιακής κοινότητας... Τρίχες κατσαρές λέω εγώ!!
Διαβάστε το άρθρο του ΙΟΥ της Ελευθεροτυπίας στις 26/11 και μετά πείτε μου... "Ποιός δουλεύει ποιόν;;;..."

Τί θα κάνουμε τα σκουπίδια μας???

Τον τελευταίο καιρό, μιας και πολύ γίνεται λόγος για ζητήματα περιβαλλοντικά, θυμήθηκα μια εργασία που είχα κάνει πρίν δύο περίπου χρόνια στη σχολή σχετικά με τη διαχείρηση των αστικών απορριμάτων.. Θα έλεγα χωρίς δισταγμό ότι πρέπει να προχωρήσουμε, στη χώρα μας, σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο διαχείρησης από τους ΧΥΤΑ. Κατά την άποψή μου θα πρέπει να κινηθούμε σε ένα συνδιασμό ανακύκλωσης και καύσης.

Με τον τρόπο αυτό αξιοποιούμε ενεργειακά τα απορρίματα και ξεφεύγουμε από την στενή λογική της αποφυγής της ρύπανσης που πρεσβεύουν οι ΧΥΤΑ.
Με τη χρήση κατάλληλης τεχνολογίας αντιρρυπαντικών συσκευών(φίλτρα,καταλύτες,πλυντηρίδες,κυκλώνες), αλλά και τη λειτουργία του συστήματος υπό κατάλληλες θερμοκρασιακές συνθήκες,ελέγχουμε τα απαέρια της καύσης τα οποία πολλοί θεωρούν σοβαρό μειονέκτημα της μεθόδου. Την αδρανή τέφρα που παράγεται κατά τη καύση μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε στην δημιουργία οικοδομικών υλικών, αλλά και στη γεωργία.
Είναι γεγονός,ότι για ορισμένα είδη αποβλήτων, όπως τα νοσοκομειακά απόβλητα, τα ψηφιακά "σκουπίδια" και τα πλαστικά, που απαιτούν τεράστιο χρόνο αποδόμησης,η καύση αποτελεί μονόδρομο.
Αποτελεί επιπλέον τη μοναδική δοκιμασμένη τεχνολογική λύση για την επίτευξη ποσοτικοποιημένων στόχων διαχείρισης, λαμβάνοντας υπόψη το απαιτητικό χρονοδιάγραμμα στόχων που προκύπτουν από την εθνική και κοινοτική νομοθεσία.

Όσον αφορά τη δυνατότητα εκμετάλλευσης της παραγόμενης ενέργειας,που είναι το πιο σημαντικό πλεονέκτημα της μεθόδου- σε μία εποχή που οι εκμεταλλεύσιμες πηγές ενεργειας μειώνονται συνεχώς- ενδεικτικά σας αναφέρω κάποια παραδείγματα από πόλεις που έχουν σε λειτουργία μονάδες καύσης.

1.Στη Χονολουλού, μετά από έρευνα του Πανεπιστημίου του Berkeley,το 7% της συνολικής απαιτούμενης ενέργειας-επαρκές για να καλύψει τις ανάγκες 60.000 νοικοκυριών-παράχθηκε από την καύση των Αστ.Απορ. με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εισαγωγές σε υγρά καύσιμα κατά 10.7 δις βαρέλια!!! Επίσης σημαντικότατη υπήρξε και η μείωση των εκπομπών μεθανίου στο περιβάλλον, αλλά σαφώς και της απαιτούμενης προς υγειονομική ταφή εδαφικής έκτασης.
(http://www.wastechallenge.org/honolulu.html)

2.Στο Άμστερνταμ, μετά από μία σωστή στρατηγική έγινε αποδεκτή η λύση της καύσης (incinaration of municipal waste)καθώς αποτελεί μία χαμηλότερου-μακρυπρόθεσμα- αλλά και ελεγχόμενου κόστους λύση.
Σημαντικός παράγοντας θεωρήθηκε η μηδενική αρνητική επίπτωσή στα υπόγεια νερά και οι ελάχιστες ατμοσφαιρικές επιπτώσεις, καθώς μιλάμε για μία καθ'όλα νόμιμη και υπό τις προδιαγραφόμενες απαιτήσεις διαδικασία(χρήση κατάλληλων φίλτρων κλπ).
Τα απαέρια είναι σχεδόν "pure steam", δηλ. απλός ατμός, όπως αναφέρεται από τον υπεύθυνο του Προγράμματος.
(http://www.earthscan.co.uk)

3.Στην Οσάκα της Ιαπωνίας, η μονάδα καύσης ελέγχει μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή την συγκέντρωση των απαερίων κάτω από 0.1 nanograms, χρησιμοποιόντας ειδικά ανιχνευτικά φίλτρα. Οι παραγόμενες διοξίνες αποσιντίθενται με ειδικούς καταλυτικούς μηχανισμούς.
Η ικανότητα της μονάδας ανέρχεται σε 900 tons per day.
(www.city.osaka.jp/kankyojigyo/english/plant/)

Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά ακόμα παραδείγματα από χώρες που έχουν σε λειτουργεία τέτοιες μονάδες, όπως η Γερμανία, η Ελβετία, η Αυστρία, η Ιταλία, η Γαλλία, Η Κίνα, η Ταϊβάν κ.ά.
Κάποια ενδιαφέροντα site:
-www.sinotech.com.tw/majo
-http://www.ecoling.ch/englisch/refmva_eng1.htm

Πρέπει να σκεφτούμε μακρυπρόθεσμα και να αντιταχθούμε σε στενές λογικές που υποτάσσονται στο φόβο ενός βραχυπρόθεσμου υψηλού κόστους κατασκευής μιας τέτοιας μονάδας στην Ελλάδα.
Η κατάσταση με τους ΧΥΤΑ έχει πλέον φτάσει στο απροχώρητο.

Μία γενικευμένη και με σωστή λειτουργία εφαρμογή της καύσης απορριμμάτων, που αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται την ολοένα και αυξανόμενη τεχνολογική πρόοδο, μπορεί να μας οδηγήσει στην οριστική λύση του προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων…

Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από μία σχετικά πρόσφατη εφημερίδα:
"...Όταν πέταξαν οι αστροναύτες προσπάθησαν να διακρίνουν στη Γή τα ανθρώπινα δημιουργήματα. Είδαν το πιο μακρύ, το Σινικό Τείχος, το πιο γεωμετρικό, την Πυραμίδα της Γκίζας και το πιο ψηλό...το λόφο σκουπιδιών της Νέας Υόρκης..."
Τα συμπεράσματα δικά μου και δικά σας...

Memories...

Καθώς έψαχνα στο internet βρήκα το παρακάτω βιντεάκι.Τα σχολικά μου χρόνια..τόσες αναμνήσεις...Άλλες καλές και άλλες άσχημες...Όπως πάντα άλλωστε...
Enjoy!

Η γέφυρα των δύο Ηπείρων

Πριν από χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι περνούσαν το στενό του Bering με τα έλκυθρα εξαιτίας του στρώματος πάγου που υπήρχε για εκκατομύρια χρόνια. Όμως το στρώμα πάγου έλιωσε και έτσι ο πολύτιμος για τους ανθρώπους διάδρομος εξαφανίστηκε.

Μετά από παρα πολλά χρόνια ένας άνθρωπος έρχεται να προτείνει αυτό που φαινόταν απίστευτο. Την επανένωση των δύο ηπείρων μέσω μίας γέφυρας που θα περνάει πάνω από τον πορθμό του Bering.

Η γέφυρα θα πρέπει να έχει μήκος 100 χιλιόμετρα μόνο για να καλύψει το θαλάσσιο κενό του πορθμού. Θα πρέπει να κατασκευαστεί έτσι ώστε να αντέχει το πολικό ψύχος. Να αντέχει τις συνεχείς συγκρούσεις των πάγων στους πυλώνες της. Είναι χωρίς σκέψη ένα τρελό εγχείρημα, που ο διάσημος αρχιτέκτονας Tsau Young Lin έχει βαλθεί να το κάνει πραγματικότητα.

Αρχικά θα πρέπει να αναφέρουμε τα τεράστια οικονομικά ωφέλη που θα προκύψουν αν κατασκευαστεί μια τέτοια γέφυρα. Καταρχήν αυτοκίνητα και φορτηγά θα μπορούν να πηγαίνουν από την Αλάσκα στην Σιβηρία σε μία ωρα. Με την διαφορά της ώρας δε, θα φτάνουν στην άλλη μεριά την ώρα που ξεκίνησαν. Τρένα μεγάλων ταχυτήτων θα μπορούν να μεταφέρουν εκατοντάδες επιβάτες από την μία ήπειρο στην άλλη. Και τέλος το κυριότερο, εκατομμύρια τόνοι πετρελαίου και φυσικού αερίου θα μπορούν πλέον να μεταφέρονται μέσω αγωγών από την Αμερική στην Ασία και αντίστροφα.

Κάποια τεχνικά στοιχεία της υπό μελέτη γέφυρας:

Μήκος : Μόνο το θαλάσσιο κενό που θα πρέπει να καλυφθεί έχει μήκος 100 χιλιομέτρων, και σε αυτά πρέπει να προστεθούν άλλα 4000 χιλιόμετρα νέων αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών που θα ενώνουν την γέφυρα με τις μεγάλες πόλεις των δύο ηπείρων.

Ύψος : Το ύψος από το κατάστρωμα όπου θα κινούνται τα αυτοκίνητα θα φτάνει τα 100 μέτρα κι αυτό για να περνουν από κάτω τα τάνκερ καθώς και μεγάλα κομμάτια πάγου.

Πυλώνες : Θα υπάρχουν συνολικά 220 υποστηρικτικοί πυλώνες βάρους 50,000 τόνων ο καθένας καθώς και τόξα που θα φτάνουν σε μήκος τα 500 μέτρα το καθένα.

Κατάστρωμα : θα υπάρχουν δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση για τα αυτοκίνητα, εσωτερικά θα υπάρχουν υποδομές για την λειτουργία σιδηρόδρομου , και σε ένα άλλο επίπεδο θα περνούν αγωγοί πετρελαίου.

Highlights : Το έργο στο σύνολο του θα συγκρίνεται με το Σινικό τοίχος, θα έιναι ορατό και από το διάστημα, θα είναι η μεγαλύτερη γέφυρα που έχει κατασκευαστεί ποτέ. Ποτε πριν δεν θα έχει κατασκευαστει γέφυρα σε τόσο αφιλόξενο περιβάλλον καθώς το χειμώνα η θερμοκρασία φτάνει τους -50 βαθμούς κελσίου και 8 μήνες το χρόνο η θάλασσα καλύπτεται απο πάγο.

Συνολικό κόστος : Περίπου 105 δισ. δολλάρια.

Οι μηχανικοί που οραματίζονται την κατασκευή της γέφυρας θα έχουν να αντιμετωπίσουν δύο τεράστια προβλήματα. Το πρώτο είναι οι αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή, και το δεύτερο είναι το μέγεθος της γέφυρας που θα πρέπει να φτάνει τα 100 χιλιόμετρα μήκος.

Ο T.Y Lin και η ομάδα μηχανικών που οραματίζονται το έργο υποστηρίζουν ότι έχουν βρεί λυση για όλα τα προβλήματα, ακόμα και για τα πιο ακραία όπως η σύγκρουση με τεράστιο παγόβουνο.

Οι πυλώνες θα έχουν σχήμα κόνου έτσι ώστε ο παγος που κινείται να μην τους επιρεάζει κι αυτό χάρη στην "πατέντα" των παγοθραυστικών πλοίων τα οποία δεν σπάνε τον πάγο αλλά χάρη στο σχήμα τους ανεβαίνουν πάνω σε αυτόν με αποτέλεσμα να ανοίγουν ένα στενό πέρασμα μέσα στον πάγο(Το μοντέλο αυτό πυλώνα χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή της ομοσπονδιακής γέφυρας του Καναδά, μόνο που στη γέφυρα Bering οι πυλώνες και το βάρος τους θα είναι πολλές φορές μεγαλύτερα.). Ακόμα ένα κατασκευαστικό πρόβλημα είναι ότι οι πυλώνες θα πρέπει να αντέχουν το βάρος μιας τόσο μεγάλης κατασκευής. Η λύση σε αυτό το πρόβλημα δόθηκε από την πασίγνωστη πλέον σε μας γέφυρα Ρίου-Αντιρίου. Στην "γέφυρα μας" για πρώτη φορά φτιάχτηκαν τόσο μεγάλοι σε βάρος πυλώνες, για να λυθεί ένα άλλο πρόβλημα. Αυτό των σεισμών. Στην γέφυρα του Bering θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα του βάρους που θα σήκωναν οι πυλώνες, αφού το τριπλό κατάσρωμα θα έχει μήκος 100 χιλιόμετρα και εσωτερικά του θα περνούν τρένα και αγωγοί πετρελαίου καθώς και αυτοκίνητα. Το κόστος ενός τέτοιου έργου είναι τεράστιο, οι δυσκολίες κατασκευής ακόμα μεγαλύτερες και τέλος η χρησιμότητα του βέβαιη. Από την στιγμή που σύμφωνα με τον T.Y Lin και την ομάδα του μπορούν να κατασκευάσουν ένα τέτοιο έργο δεν αποκλέιεται σε μερικές δεκαετίες να γίνει πραγματικότητα.

Δείτε στο site του DiscoveryChannel όλα τα βήματα ένα προς ένα της κατασκευής της γέφυρας στο

http://dsc.discovery.com/convergence/engineering/beringstrait/interactive/interactive.html

Πραγματικά ένα ασύλληπτο έργο...

Text by Michalis Fotinakis

Back to Reality...!!

Καλή χρονιά σε όλους καταρχήν...!
Ξεκούραση, χαλάρωση και τώρα..επιστροφή στην πραγματικότητα!! Νέα χρονιά ξεκινάει με χίλιες δύο υποσχέσεις στον εαυτό μας πώς από το 2007 κάποια πράγματα θα αλλάξουν...Τώρα το κατα πόσο με τη νέα χρονιά όλες οι κακές μας συνήθειες θα σταματήσουν...είναι άλλο θέμα!!
Κάτι σαν το γνωστό, " από δευτέρα δίαιτα!!" και φυσικά η δευτέρα γίνεται τρίτη, η τρίτη τετάρτη κ.ο.κ...
Πάντως είναι θετικό με την αρχή μίας νέας χρονιάς να βάζεις στόχους, δεν μπορώ να πω...!
Καλή χρονιά λοιπόν ξανά, και ο καθένας με τους στόχους του! Και όσοι εκπληρωθούν, εκπληρώθηκαν! Η προσπάθεια μετράει....

Καλές γιορτές...

Εύχομαι σε όλους καλές γιορτές και ευτυχισμένα Χριστούγεννα!!!

Και...καλή μας ξεκούραση....!!!

Festen....

Θεατράκι χθές το βράδυ και.... "FESTEN"!

Μία πάρα πολύ καλή παράσταση, στο θέατρο Θησείον, στου Ψυρρή, με Κ. Μαρκουλάκη, Θ.Μπαζάκα κ.ά...

Καθηλωτικές ερμηνίες από όλους τους ηθοποιούς, πάρα πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και γενικώς μια ατμόσφαιρα πολύ ιδιαίτερη, που έκανε το κοινό με μετέχει- κατα κάποιον τρόπο- στις ψυχολογικές διακυμάνσεις των ηθοποιών....Ομολογώ πως κάτι που ξεχώρισα ήταν οι σκηνές της απόλυτης σιωπής... εκεί που "μιλούσαν" τα μάτια και οι εκφράσεις των προσώπων...

Ένα εκπληκτικό ψυχογράφημα διαφορετικών χαρακτήρων που όμως αναστατώνονται από το ίδιο- αποκαλυπτικό γεγονός....

Αξίζει να το δεί κανείς...

New York-New York!!

Ήταν νομίζω χριστούγεννα του '98, '99...κάπου εκεί..δε θυμάμαι ακριβώς....
Οι γονείς μου είχαν πάει ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη...Ένα πρωί, λοιπόν, η μητέρα μου σκέφτηκε να κάνει μια βόλτα στο κέντρο της πόλης για να χαζέψει τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα....
Και εκεί που περπατούσε, στο κέντρο του κέντρου της πόλης, μέσα στην κίνηση, τον κόσμο, τα φώτα και τη φασαρία, ακούει μια φωνή να λέει: "Που πας μωρ' κούτσουρο; Δε βλέπς; Θα σε πατήσουν τα αυτοκίνητα!"
Γυρίζει έκπληκτη και βλέπει μια γιαγιά να μαλώνει έναν παππού..Δεν έχασε ευκαιρία- πως θα μπορούσε άλλωστε- και τους πλησίασε.. Είχαν έναν πάγκο και πουλούσαν κάστανα...Τους ρώτησε από που είναι- ψέμματα θα πω οτί θυμάμαι από που!- και πώς βρέθηκαν στη Νέα Υόρκη...Της είπαν πως είχαν εκεί πολλά χρόνια, από νέοι... Πήγαν γυρεύοντας μια "καλή τύχη", τότε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα που έφευγαν από την Ελλάδα τόσοι και τόσοι μετανάστες...Και μιλούσαν για τον τόπο τους με μια γλυκόπικρη νοσταλγία...
Όταν τους ρώτησε πως και δε γυρίσαν ποτέ πίσω, της απάντησαν: "Ε μωρ' κοπέλα μου, δεν κάναμε προκοπή.."
Η μητέρα μου έφυγε και αυτοί μείναν και θα μένουν ακόμα εκεί..Να πουλάνε κάστανα στο κέντρο της Νέας Υόρκης...Εξάλλου δεν τους μένουν και πολλά χρόνια ακόμα να κάνουν την "προκοπή" που θέλουν για να γυρίσουν πίσω.....

Έτσι...χωρίς τίτλο..

Χθές το βράδυ έβλεπα στην τηλεόραση κάποια στιγμή έναν τηλεμαραθώνιο για τα παιδιά και η αλήθεια είναι πως χάρηκα με την ανταπόκριση του κόσμου- αν και ήμουν σχεδόν σίγουρη γιαυτή..Όμως απ την άλλη προβληματίστηκα....
Γιατί θα πρέπει να πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων για να θυμόμαστε αυτούς που είναι δίπλα μας και περιμένουν ένα μας βλέμμα;...Γιατί τους ξεχνλαμε μέσα στην τόσο καλά προγραμματισμένη καθημερινότητά μας; Μήπως τότε δεν αποζητούν τη φροντίδα μας;
Αλλά μάλλον είμαστε όλοι πολύ απασχολημένοι και προσηλωμένοι στα προβλήματα(;) μας για να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αφήσουμε τον γλυκό μας εαυτούλη να κοιτάξει λίγο παραδίπλα...Εκεί που υπάρχουν όλα αυτά τα παιδιά που με τα αθώα και τόσο εκφραστικά τους μάτια ζητούν την προσοχή μας. Και αυτή πρέπει να τους δίνουμε αβίαστα κάθε μέρα, άλλωτε με μικρές και άλλωτε με μεγάλες κινήσεις..Κάτι τέτοιο πρέπει να μας γίνει τρόπος ζωής...
Όταν σκέφτομαι τέτοια θέματα θυμάμαι πάντα πως τσακωνόμουν με τη μαμά μου όταν ήμουν μικρή, όταν με μάλωνε ( χαιδευτικά βέβαια..!) που γκρίνιαζα για χίλιες δυο αηδίες. "Δε σου λέιπει τίποτα για να παραπονιέσαι....", μου έλεγε και άλλα παρόμοια!
Βλέπετε τότε δούλευε σε ένα ίδρυμα με παιδιά...Και εγώ βέβαια- θεωρώντας πως τα χαζοπροβλήματά μου ήταν τα πιο σημαντικά και.."τραγικά" ( κλασσικές εφηβικές ανασφάλειες! ) δεν την καταλάβαινα..
Πόσο δικαιο είχε!!...Καμιά φορά της το λέω τώρα...Χαμογελάει και με φιλάει γλυκά..
Δεν είναι ανάγκη όμως να έχεις ζήσει αυτές τις καταστάσεις από κοντά για να μπορείς να κατανοήσεις τη πραγματικότητα γύρω σου...Για να απλώσεις το χέρι σου, να χαρίσεις ένα χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά σε όλα αυτά τα παιδιά που καθημερινά στερούνται όλα υατά που εμείς- για καλή μας τύχη- θεωρούσαμε δεδομένα και αυτονόητα...
Η ευθύνη είναι όλων μας και είναι στο χέρι μας να κάνουμε τον κόσμο το όμορφο παραμύθι που αυτά τα παιδιά ονεορύονται..τον κόσμο που κι εμείς οι ίδιοι ονειρευόμασταν ως παιδιά...

Έτσι δε γίνεται πάντα;;...

Η αλήθεια είναι πώς είχα αρκετό καιρό να γράψω στο blog...Όχι επειδή δεν είχα κάτι να πώ...Ίσως επειδή τις τελευταίες μέρες έγιναν τόσα πολλά που μάλλον δεν είχα από που ν'αρχίσω...
Διάβασα πρίν λίγο στο νεοσύστατο blog του φίλου μου Πάνου το παρακάτω αρθράκι http://pfilippas.blogspot.com/2006/11/1.html ...
Δεν έχει και άδικο... Όλα θυσιάζονται στο βωμό της τηλεθέασης...
Δεν θα ασχοληθώ με την καλή ή κακή πρόθεση του κάθε δημοσιογράφου... Αλλά ώς τηλεθεατής έχω κάθε δικαίωμα να πώ "αρκετά!" στο σημείο που νιώθω οτι τα πράγματα κατά την προσωπική μου άποψη ξεπερνούν κάποια όρια... Και όσον αφορά το θέμα του τραγικού αυτού συμβάντος στο Αγρίνιο, νομίζω πώς για μένα τα όρια ξεπεράστηκαν προ πολλού..
Εντάξει, το καταλαβαίνω οτι θα γίνουν συζητήσεις και αναλύσεις για το θέμα, γιατί δεν συμβαίνει και κάθε μέρα κάτι παρόμοιο...Αλλά ρε παιδιά, έλεος! Δεν είναι δυνατόν να κάνουνε σχεδιάγραμμα στο σχεδιάγραμμα, μακέτα στη μακέτα και μια να δείχνουν τα θύματα και τον θύτη με γράμματα ή αριθμούς, και την άλλη με μικροσκοπικά πλαστικά ανθρωπάκια( ζητώντας βέβαια συγνώμη για αυτού του τρόπου την αναπαράσταση από τους συγγενείς)...Να τα βράσω εγώ όλα αυτά, που λέμε και στο χωριό μου!!!
Πρέπει να ξέρουμε κάποιες φορές που βρίσκονται τα όρια...Το αναλύουμε μια, το αναλύουμε δύο και κάπου το αφήνουμε..Να μπορεί και ο κόσμος-όσοι θέλουν κιόλας δηλαδή- να κάνει τις δικές του σκέψεις...
Αλλά θα μου πείτε, μήπως έτσι δε γίνεται πάντα;;...

Από το blog "Εξομολογήσεις Κανιβάλων"...

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το blog "Εξομολογήσεις Κανιβάλων" που μου άρεσε πολύ...Καμιά φορά όταν λες λίγα λόγια για κάποιους ανθρώπους και εννοείς πολλά είναι καλύτερα...

"Αν η «Ελευθεροτυπία» έχει παράρτημα στον παράδεισο, είναι βέβαιο ότι τον Κίτσο Τεγόπουλο θα τον βρει πλέον κάποιος εκεί.

Μια και δεν γουστάρω τα λιβανίσματα ένα απλό αντίο φτάνει"

http://sykofantis-bastoyni.pblogs.gr/

17 Νοέμβρη 1973...

"Όταν οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο, ξέροντας πώς το αίμα τους δεν πήγε του κάκου... είναι Ειρήνη...." Γ.Ρίτσος

“Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπο

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,
τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
- μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων,
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε μια στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται
την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες .
Μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ’ τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχει καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
……………………………………………………………………….
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να πεθαίνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα να ’γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
Να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξι ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σε ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω από την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων
που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ».

Θυμάμαι την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στη σχολή- στο Πολυτεχνείο δηλαδή, στο κτίριο Γκίνη της οδού Πατησίων...Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το κορμί μου, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω..Ήμουν κι εγώ πλέον μια φοιτήτρια του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου...Θα ζούσα καθημερινά μέσα στο χώρο που τόσες και τόσες φορές είχα πλάσει με τη φαντασία μου...Που είχα ακούσει σε ποιήματα, που είχα δεί σε ταινίες και είχα ακούσει σε τραγούδια...Ήταν απίστευτο για μένα να κάνω μάθημα, εκεί που έγιναν όλα...εκεί που κάποιοι φοιτητές, σαν και μας πάλεψαν για ένα δικαιότερο αύριο...το δικό μας "σήμερα"...

Για μία μέρα σαν τη σημερινή, δεν θέλω να πώ πολλά...Ή μπορεί να θέλω να πώ πάρα πολλά και να μη ξέρω πώς να αρχίσω...

Children of men ( Τα παιδιά των ανθρώπων)...

Τί καλύτερο για ένα χαλαρό Σάββατο βράδυ-ειδικά μετά από μια εβδομάδα εκνευριστικής γρίπης-από μια καλή ταινία στον κινηματογράφο...

Επέλεξα λοιπόν κι εγώ, να δώ την την κινηματογραφική μεταφορά,από τον Alfonso Cuaron, του σκοτεινού φουτουριστικού θρίλερ της P.D. James, γραμμένο το 1993, Children of men.

Τοποθετημένο στο 2027, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, παρουσιάζει τη Βρετανία σε καθεστώς σύγκρουσης του κυβερνητικού στρατού και διαφόρων αναρχο-επαναστατικών φατριών, βρώμικη, σκοτεινή και επικίνδυνη, με τεράστιο πρόβλημα μετανάστευσης.

Από το 2009, όλες οι γυναίκες του κόσμου άρχισαν να γίνονται στείρες με αποτέλεσμα να μη υπάρχουν πλέον γεννήσεις και το ανθρώπινο είδος να οδεύει προς την εξαφάνισή του. Όταν ο νεότερος άνθρωπος του κόσμου, 18 ετών, δολοφονείται το μέλλον διαγράφεται ακόμα πιο δυσοίωνο. Το μέλλον αυτό φαντάζει σα την τιμωρία που θα υποστεί ο άνθρωπος για τον εκφυλισμό του περιβάλλοντος και της ίδιας του της φύσης.

Η αλήθεια είναι πώς δεν είμαι και η πιο φανατική οπαδός των φουτουριστικών ταινιών, οπότε ομολογώ πως πήγα να δω την ταινία με κάποια δόση προκατάληψης..

Και ενώ στην αρχή νόμιζα πώς είναι άλλη μια "κλασσική για το μέλλον του κόσμου " ταινία, συνειδητοποίησα πολύ νωρίς πως έκανα λάθος..

Εκπληκτικές ερμηνίες-ειδικά ο Michael Caine-μια ατμόσφαιρα καθηλωτική, ρεαλιστική και εντυπωσιακής λεπτομέρειας και ένα τέλος που σε συνδιασμό με την εξέλιξη της υπόθεσης σου αφήνει πολλές- μα πολλές σκέψεις και μία ελπίδα πώς πάντα στο βάθος και των πιο δύσκολων καταστάσεων υπάρχει φως...αρκεί να είσαι διατεθιμένος να ανοίξεις τα μάτια σου και να το δείς..

Ο Νομπελίστας των φτωχών...

Είναι ο Μοχάμεντ Γιουνούς, ο οικονομολόγος από το Μπαγκλαντές, που βραβεύτηκε από τη Σουηδική Ακαδημία με το Νόμπελ Ειρήνης, καθώς έδωσε νέο παλμό στην παγκόσμια καταπολέμηση της φτώχειας.
Εδώ και 24 χρόνια, εφαρμόζει στην τράπεζα του, Γκραμίν, μια εκπληκτική καινοτομία:
δανείζει, τα επονομαζόμενα "μικροδάνεια", στους φτωχούς και όχι στους πλούσιους, στις γυναίκες και όχι τόσο στους άντρες. Και το αποτέλεσμα μεγάλα ποσοστά ανταπόδοσης, που καμία συμβατική δυτική τράπεζα δεν βλέπει ποτέ!
Ο ίδιος δήλωσε πώς:" Η Ειρήνη και η Οικονομία πορεύονται χέρι-χέρι. Όσο υπάρχει φτώχεια, δεν υπάρχει ειρήνη. Το κλειδί για την εξάλειψη της φτώχειας είναι να βοηθάς κάθε άνθρωπο να είναι δραστήριος και δημιουργικός.Η φιλανθρωπία αναπαράγει τη φτώχεια, εκμηδενίζει την πρωτοβουλία και δεν αποτελεί λύση."
Ο ίδιος προσθέτει:
"Καμιά από τις θεωρίες που είχα διδαχθεί δεν αντανακλούσε τον πραγματικό κόσμο γύρω μου...ήξερα από την αρχή πώς δεν μπορούσα να τα αλλάξω όλα, όμως σκεφτόμουν πως άξιζε να προσπαθήσω να φανώ χρήσιμος...Να βοηθήσω για μια μέρα ή έστω και για μερικές ώρες κάποιον άλλον άνθρωπο.."
Τα συμπεράσματα δικά μας....

Χωρίς τίτλο...

Οδυσσέα Ελύτη: «Πορεία προς το μέτωπο»
Ξημερώνοντας του Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρρα ως Τεπελένι. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω από τον άλλο, ίδια τυφλοί. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία μοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι αυτό ήταν πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο.Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα, τόσο που καθαρά στο τέλος να διαβάζουμε το αργό και το βαρύ των κανονιών, το ξερό και το γρήγορο των πολυβόλων. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, μεε τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι όπου κατόπι σαν ακούγανε για πού τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι.Ήταν φορές που σέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς. Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές - μεριές και οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες. Έφτασαν ντυμένοι “φίλοι” αμέτρητες φορές οι εχθροί μου παμπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά. Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά. Ηρθαν με τα χρυσά σειρήτια τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία! Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας έφυγαν. “Γι αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας, και για μας της φήμης ο καπνός, αμήν.”

Κάτι σαν απάντηση....

Επειδή πρίν λίγο άκουγα στις ειδήσεις τον "καλό" μας κύριο Τράγκα να ξεσπαθώνει ενάντια στους "αγράμματους" και "ασυνείδητους" νέους που δεν έχουν αίσθηση και γνώση του παρελθόντος, και που δεν ξέρουν να τιμούν μια μέρα σαν την αυριανή,θα ήθελα να του αφιερώσω το παρακάτω απόσπασμα του Οδυσσέα Ελύτη...
«…. Αλλά, κάτεχε, ότι όποιος παλεύει το σκοτάδι μέσα του, εκείνος θα’ χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο...»
Γιατί εμείς, τα "μικρά και επιπόλαια παιδάκια", ακούσαμε τους παππούδες μας να διηγούνται στις ιστορίες,τους πόνους και τις χαρές τους από τις μέρες εκείνες... Και οι αναμνήσεις τους μπλέχτηκαν με την φαντασία μας και έγιναν εικόνες στο μυαλό και την ψυχή μας...Και πιστέψτε με αγαπητέ κύριε Τράγκα- και κάθε κύριε, που σκέφτεστε έτσι "εύκολα"- πως οι εικόνες είναι τόσο δυνατές και μας διδάξαν περισσότερα από αυτά που νομίζετε....Οι μέρες αυτές, για εμάς, αποτελούν μέρες μνήμης και έμπνευσης για νέους αγώνες στη ζωή μας και δεν πρέπει να τις "υποτάσσουμε" σε αναχρονιστικές αντιλήψεις...

Η 28η Οκτωβρίου,ο Χριστόδουλος και οι διαδηλώσεις....

Από τη μία έχουμε νέους, που πραγματοποίησαν διαδήλωση διαμαρτυρίας για την κατάσταση στο χώρο της Παιδείας,στη Θεσσαλονίκη, και επιχείρησαν να διακόψουν τη μαθητική παρέλαση, με αποτέλεσμα να επέμβουν οι αστυνομικές δυνάμεις...
Και από τη άλλη έχουμε τον Aρχιεπίσκοπο Aθηνών κ. Xριστόδουλο, ο οποίος εξαπέλυσε επίθεση σε όσους ζητούν, τον τελευταίο καιρό, την κατάργηση των εθνικών παρελάσεων .
Ανέφερε πως αυτός ο τόπος γεννήθηκε και ανατράφηκε μέσα στα ιδανικά της πίστης και του έθνους. Στη συνέχεια, ισχυρίστηκε πως «αυτά σιγά σιγά αρχίζουν να γκρεμίζονται από κείνους που έχουν βαλθεί βάσει σχεδίου προδιαγεγραμμένου να γκρεμίσουν από τη ζωή μας αυτές τις υπάρξεις και να μας αφήσουν τελείως αθωράκιστους. Iδιαίτερα τη νεολαία μας, για να μην έχει πού να στηριχθεί». Kαι ο κ. Xριστόδουλος κατέληξε: «Eυτυχώς ο λαός μας αντιδρά. Kαι, μάλιστα, κατά τρόπο αυτόματο».
Αντιδρά βέβαια ο λαός, αλλά όχι φυσικά προς την κατεύθυνση που αυτός ορίζει...
Αντιδρά ,διαδηλώνει και διαμαρτύρεται για τη κατάσταση στην Παιδεία...Αγωνίζεται για δικαιώματα αυτονόητα...Για ένα καλύτερο μέλλον...
Για κάποιους,το νόημα της αυριανής επετείου εκφράζεται μόνο με "εθνικιστικές" και φανφαρώδεις εκδηλώσεις και εξάρσεις...για κάποιους άλλους όμως είναι μήνυμα προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη...
Γιατί όσο αγνός ήταν ο αγώνας αυτών των ανθρώπων που πολεμούσαν πρίν από τόσα χρόνια για " μια θέση κάτω από τον ήλιο...", "με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από το ανοιχτό πουκάμισο...", έτσι πρέπει κι εμείς να τους τιμούμε...Με νέους και ελπιδοφόρους αγώνες...

Σκέψεις ενός φθινοπωρινού πρωινού...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα ξύπνησα με μία νοσταλγία για την πόλη μου...τα Γιάννενα...
Είναι μάλλον ο καιρός, αυτός ο μουντός και περίεργος καιρός που σε όσους μεγάλωσαν σ'αυτή την πόλη λειτουργεί με έναν μαγικό τρόπο τόσο χαλαρωτικά και αγχωλυτικά...
Είναι αυτό το γκρίζο χρώμα του ουρανού που ετοιμάζεται να βρέξει...
Έχοντας φύγει εδώ και 5 χρόνια από εκεί-κάτι που φυσικά δεν έχω μετανοιώσει καθόλου- γυρίζοντας πίσω κάθε φορά για διακοπές με κάποιον πολύ περίεργο τρόπο νιώθω σαν η πόλη μου να ομορφαίνει περισσότερο...Μπορεί να είναι η νοσταλγία αλλά και η αίσθηση των τόσων όμορφων αναμνήσεων και βιωμάτων...
Σκέφτομαι πώς ήταν η ζωή μου πρίν από 6-7 χρόνια εκεί...
Τώρα έχουν αλλάξει σχεδόν όλα...Μεγαλώσαμε, οι φίλοι πήραν ο καθένας το δρόμο του...
Κι όμως αυτή η πόλη κάθε φορά που βρισκόμαστε εκεί μας ενώνει και μας αναπληρώνει όλο τον χαμένο χρόνο που ζήσαμε μακριά της, που ζήσαμε μακριά ο ένας από τον άλλο...
Κάποτε, μια πολύ μεγαλύτερη φίλη μου είχε πει πως είναι όμορφο να νοσταλγείς τόσο ειλικρινά και αφθόρμητα κάτι που άφησες, γιατί τότε σημαίνει πως η επιλογή σου να το αφήσεις έγινε τη σωστή στιγμή..πρίν μπείς στη λογική της συνήθειας να το θεωρείς δεδομένο και χωρίς ουσία...κρατώντας τις όμορφες αναμνήσεις και μαθαίνοντας να το αγαπάς ακόμα πιο πολύ από μακριά...
Έτσι και εγώ με την πόλη μου...

WWF και Αειφορία...

Σηκώνομαι σήμερα το πρωί, φτιάχνω ένα τσάι-καθώς για άλλη μια φορά λύγισα στον ιό της γρίπης-και όπως χαζεύω στο internet, διαβάζω το παρακάτω άρθρο...

"Η υπερεκμετάλλευση πόρων εξαντλεί τον πλανήτη, προειδοποιεί η WWF"

Η Γη σύντομα θα αδυνατεί να καλύψει τις απαιτήσεις των ανθρώπων σε τρόφιμα, ενέργεια και υλικά, προειδοποεί η διετής έκθεση Ζωντανός Πλανήτης της WWF. Αν οι σημερινοί ρυθμοί διατηρηθούν, το 2050 η ανθρωπότητα θα καταναλώνει φυσικούς πόρους που αντιστοιχούν σε δύο πλανήτες.
Η υπερκατανάλωση ξεπέρασε κατά 25% το ρυθμό ανανέωσης των φυσικών πόρων το 2003, έναντι 21% το 2001, δείχνουν οι υπολογισμοί της περιβαλλοντικής οργάνωσης. Με άλλα λόγια, η Γη χρειάστηκε ένα έτος και τρεις μήνες για να παράγει τους πόρους που κατανάλωσε ο άνθρωπος μέσα στο 2003.Η οργάνωση ανησυχεί επίσης για την αύξηση στην κατανάλωση καυσίμων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο και άνθρακας), που εννεαπλασιάστηκε από το 1961 μέχρι το 2003.
«Καταναλώνουμε τους πόρους γρηγορότερα απ' όσο τους παράγει ο πλανήτης» σημειώσε ο γενικός διευθυντής του WWF, Τζέιμς Λιπ.
Δείκτες υγείας
Η έκθεση αφορά δύο γενικούς δείκτες της «υγείας» του πλανήτη: Τις μετρήσεις της βιοποικιλότητας στα οικοσυστήματα και το «οικολογικό αποτύπωμα» των ανθρώπων απαιτήσεων.Σύμφωνα με την έκθεση, οι πληθυσμοί των σπονδυλωτών ζώων έχουν μειωθεί κατά περίπου 1/3 τα τελευταία 33 χρόνια, από το 1970 ως το 2003.
Όσον αφορά το οικολογικό αποτύπωμα, που συνολικά τριπλασιάστηκε από το 1961 έως το 2003, η οργάνωση εκτιμά ότι κάθε άνθρωπος κατανάλωνε το 2003 πόρους που αντιστοιχούν σε 22 στρέμματα εδάφους, ενώ ο πλανήτης μπορεί να διαθέσει μόνο 18 στρέμματα.
Σε μια κατάταξη 147 χωρών ως προς το κατά κεφαλήν αποτύπωμα, τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (119 στρέμματα ανά κάτοικο) και οι ΗΠΑ (96 στρέμματα), αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Πενήντα στρέμματα για κάθε Έλληνα
Η Ελλάδα κατέχει τη 17η θέση με το κατά κεφαλήν οικολογικό αποτύπωμα να έχει αυξηθεί κατά 101% το διάστημα 1975-2003 στα 50 στρέμματα.
Η δυσμενής αυτή θέση της χώρας μας, σχολιάζει η WWF Ελλάς, οφείλεται κυρίως στην κατανάλωση ενέργειας, και, κατ' επέκταση στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Σύμφωνα, με τα τελευταία στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος (έκθεση 2006), η συνολική κατανάλωση ενέργειας στην Ελλάδα παρουσιάζει κατά μέσο όρο μια ετήσια αύξηση της τάξης του 2,7% (1990-2003), μια από τις υψηλότερες ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ.
[Οι πόλεις, τα εργοστάσια και τα σπίτια που χτίζουμε σήμερα είτε θα μας καθηλώσουν σε υπερκαταναλωτικές πρακτικές πέρα από τη διάρκεια της δικής μας ζωής, είτε θα αποτελέσουν το ξεκίνημα για τη βιώσιμη ανάπτυξη» σχολίασε ο Τζέιμς Λιπ της οργάνωσης.

Αμέσως μου έρχεται στο μυαλό μία εργασία που είχα κάνει το προηγούμενο εξάμηνο στη σχολή, σχετικά με τη Αειφόρο Ανάπτυξη.
Και συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο, στην εποχή μας, είναι επιτακτική η ανάγκη να χαράσσονται πολιτικές με βασικό άξονα το περιβάλλον και την ορθή διαχείρησή του.

Στόχος της αειφόρου ανάπτυξης είναι η ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων, έτσι ώστε να ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες του παρόντος χωρίς να υπονομεύουν τις δυνατότητες των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει σήμερα στον κόσμο.
Τα τελευταία χρόνια, οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις δίνουν εξαιρετική σημασία ώστε η πρόοδος των λαών να γίνεται με τους όρους της αειφόρου ανάπτυξης. Χρειάζεται όμως και κάτι ακόμα πιο ουσιαστικό.
Η ανάπτυξη περιβαλλοντικής συνείδησης. Και από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των κρατών, αλλά πάνω απ'όλα από τους ίδιους τους πολίτες.
Γιατι σε τελική ανάλυση, το περιβάλλον προστατεύεται η καταστρέφεται επειδή η ίδια οι κοινωνία δημιουργεί τις προυποθέσεις...